Ritsa Blue

LIBET'S DELAY

2012-02-05T14:06:00.003+02:00

Δεν έχω ψηφιακή κάμερα πλέον. Μου την πήρανε. Έχω μια παλιά olympus αλλά χρειάζεται κανονικές μπαταρίες και βαριέμαι να αγοράζω συνέχεια. Ίσως να πάρω επαναφορτιζόμενες. Αυτό θα είναι το τελευταίο ποστ-φόρος τιμής στην ψηφιακή μου κάμερα που τόσο καιρό είχε καταγράψει τα άπειρα.

Αυτός ο καθρέφτης μου άρεσει. Θα έχουμε καλή σχέση στο εξής.

Κάνω πολύ κακή διαχείριση των χρημάτων μου και στο τέλος του μήνα φτάνω να μην έχω μία και να ζητάω απο τους δικούς μου κι αυτό είναι απαίσιο επειδή δεν μπορώ άλλο να εξαρτιέμαι απο αυτούς.

Τα μοχίτο με παρηγορούν. Πρέπει να σταματήσω τις σπατάλες.

Στο τελευταίο ποστ-φόρο τιμής θα σας δείξω την έκθεση του jonathan meese στην bernier/eliades.

Έχω χάσει τη φόρμα μου στο να περιγράφω εκθέσεις.

Νομίζω ότι ποτέ δεν μου ταίριαζε αυτός ο ρόλος.

Πλέον ξεστομίζω τις εξής κουβέντες: "Μου αρέσει" ή "Δεν μου αρέσει"

Κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.

Παλιά προβληματιζόμουν όταν δεν μπορούσα να κατανοήσω τα κείμενα που έβρισκα για εκθέσεις. Δεν μιλάω για τα άρθρα σε εφημερίδες, αλλά γι αυτά που συνοδεύουν συνήθως κάποιο δελτίο τύπου και το έχει γράψει κάποιος του χώρου, επιμελητής, κριτικός, whatever.

Πλέον έχω καταλάβει ότι δεν φταίει το δικό μου το μυαλό αν δεν μπορώ να βγάλω κάποιο συμπέρασμα απο όσα διαβάζω, αλλά το μυαλό όλων αυτών που τα γράφουν.

Θέλουν να περιγράψουν κάτι και σκέφτονται τις πιο περίπλοκες προτάσεις.

Μπορώ να σκεφτώ μερικούς λόγους που το κάνουν αυτό.

Κάποιοι θα διαβάζετε τον συλλογισμό μου και θα λέτε ότι εγώ είμαι η ηλίθια που δεν τα καταλαβαίνω κι όλοι αυτοί οι arty farty τριγύρω δεν φταίνε.

Εσείς είστε αυτοί που πρέπει να φάτε σκατά με χιόνι αν βρείτε αυτά τα δυο μπροστά σας.Το έχω ξαναπεί.

Μου άρεσε, λοιπόν η έκθεση του Jonathan. Θα ήθελα να την ξαναδώ.

Check check check lalalalalala
Δική σας,
Ritsa Blue

LASER BEAMS

2012-01-26T09:50:00.006+02:00

Η καινούργια μου αναλογική φωτογραφική μηχανή γαμεί και είμαι χαρούμενη. Την αγόρασα 25 ευρώ απο το ebay. Είμαι σίγουρη ότι στην Αμερική μπορείς να τη βρεις με 10 δολάρια αλλά δεν πειράζει.

Η κιλόβ πριν πολύ καιρό έκανε το πρώτο της djing στο καζού και έδωσε ρέστα.

Χορέψαμε πολύ πολύ πολύ μέχρι τις 5.

Δεν υπήρχε περίπτωση να πάω Αιγάλεω το ξημέρωμα και η κιλόβ με φιλοξένησε.

Την επόμενη μέρα ήρθε ο Παντόφλας.

Εγώ ήμουν ακόμη ζαλισμένη απο το χορό κι έβγαζα φωτογραφίες σαν αυτή.

Tον Δεκέμβρη γιόρταζα και ήρθε το Βαγιόφυλλο μαζί με τη Ζωούμπα από΄τον Βόλο να με δουν. Τις πήγα στο τρανζίστορ.

Αυτή η φωτογραφία μου έφτιαξε τη μέρα όταν την είδα.

Εδώ κάποια σοβαρή συζήτηση γίνεται.

Εδώ έχω την τιμή να κάθεται δίπλα μου ο γνωστός ιδιοκτήτης του Vinyl Microstore :o)

Εδώ η Χρύσα φτιάχνει τα νύχια του Βαγιόφυλλου. Μου λείπουν.

Εδώ το τζέλο όταν πήγαμε στον μπαρμπαγιάννη για φαγητό.

Κι εδώ τα κορίτσια κατα τη διάρκεια ενός hot hot photoshoot.
Θα τραβάω μόνο με την αναλογική πλέον. Δεν συμφέρει αλλά δεν συγκρίνεται με καμία από όσες είχα ως τώρα στα χέρια μου.
Δική σας,
Ritsa Blue

ANACOLUTHON

2012-01-18T11:29:00.001+02:00

Το Σάββατο που πέρασε δεν έκανα τίποτα. Αποφάσισα να βγω ραντεβού με το σπίτι μου ολημερίς και ολοβραδύς καθώς δεν βλεπόμαστε καθόλου τον τελευταίο καιρό. Εγώ φταίω.

Την Κυριακή βγήκα και πήγα στο Βρυσάκι.

Μια φίλη με κάλεσε. Αυτή >>> http://lapslapslaps.tumblr.com/

Στο ισόγειο βρήκα μια έκθεση του Γιάννη Παπαδόπουλου. Κάποια έργα μου άρεσαν.

Στο ισόγειο είδα κι άλλα έργα που δε θυμάμαι ποιος τα έκανε, όπως αυτές τις μάσκες απο πάνω.

Κι αυτά.

Κι αυτό.

Αυτό θα μπορούσε να το είχε κάνει η Στ.

Η πλατη της Στ.

Πήγα στο Βρυσάκι για να παρακολουθήσω την προβολή της ταινίας Πόες.

Μυστήρια ταινία μικρού μήκους με live μουσική επένδυση παρακαλώ.

Πολύ καλή! Μπράβο ΚΠΤ.

Μετά έφυγα και πήγα στο Κούκου.

Έπαιζαν οι abj.

Θα βάλω ότι φωτογραφία τράβηξα εκείνο το βράδυ.

Έχω στραβολεμιάσει πάλι. Είναι η δεύτερη φορά που το παθαίνω. Η πρώτη ήταν με τους anomalys στο Κ/Σ.

Νιώθω λίγο περίεργα πλέον όταν πάω σε live bzk και abj.

Δεν ξέρω αν μπορώ να το εξηγήσω.

Ίσως και να μπορώ να το εξηγήσω αλλά δεν θα το κάνω εδώ.

Πάντως χόρεψα πολύ για ακόμη μια φορά.

Ήπια τσίπουρο εκείνο το βράδυ και έγινα χάλια. Έκανα κάτι που το ευχαριστήθηκα αλλά ήταν προσβλητικό. Επίσης, μου τη σπάει πολύ που το αλκοόλ μας κάνει όλους άλλους ανθρώπους και όταν ήμαστε ξεμέθυστοι προσέχουμε τί θα πουμε και πώς θα το πούμε ενώ όταν πίνουμε λέμε πιο εύκολα ότι νιώθουμε μέσα μας. Προτείνω να πίνουμε συνέχεια, επειδή διαπιστώνω ότι τότε ο καθένας βγάζει τα εσώψυχα του. Έχω βαρεθεί τη λογική και το μέτρο παντού παντού.

Την άλλη μέρα πήγα στον ΟΚΧΕ στραβολαιμιασμένη και με ένα κεφάλι καζάνι. Ένιωθα απο πάνω μέχρι κάτω σαν αναμμένο τσιγάρο.

Το μόνο μπαρ που βγαίνω και περνάω καλά είναι το Καζού.

Βλέπω καιρό την Μπομπονιέρα στην Κηφισιά και ακόμη δεν έχω καταλάβει αν είναι θερινό σινεμά. Θέλω να πάω μια φορά.
Δική σας,
Ritsa Blue

MAMA SAID

2012-01-14T19:01:00.002+02:00

Ο μικρός γαρμπίλης ήρθε Ελλάδα και κατάφερα να τη δω μόνο μια μέρα.

Μας μάζεψε όλους σπίτι της σε αποχαιρετηστήριο τραπέζι και φάγαμε πολύ πολύ καλά. Αυτό είναι ένα δείγμα μόνο.

Είχε και πολλά γλυκά. Είχα καιρό να φάω κάτι με γεύση μόκα και θυμήθηκα πόσο πολύ μου αρέσει η μόκα.

Μου αρέσει το απορημένο ύφος όσων με βλέπουν ενώ τους βγάζω φωτογραφίες.

Κόψαμε και βασιλόπιτα. Ποτέ δεν έχω κερδίσει φλουρί. Ποτέ.

Οι φίλοι του γαρμπίλη αγαπάνε τον γαρμπίλη.

Η ρίτσαμπλού αγαπάει τον γαρμπιλογαρμπίλι. Όλοι αγαπούν γαρμπίλι. Έλα πίσω λέμε.

Πήγα στον μπαρμπαγιάννη με τζελαφλόρες και ανδρέα κι έφαγα πολύ καλά. Έχω πιεί τσίπουρο απο Βόλο τώρα και το μυαλό δεν λειτουργεί. Αλήθεια.

Δεν με βλέπει το σπίτι μου. Σήμερα είναι Σάββατο και αποφάσισα να κάτσω μέσα όλη μέρα.

Βρίσκετε ότι η ρίτσαμπλου είναι μίνιμαλ;
Αναρωτιέμαι πόσοι απο εσάς που μπαίνετε στο μπλόγκ με καταλαβαίνετε κιόλας.

Κι εγώ γι αυτό γράφω και φωτογραφίζω.

Η Ντιάνα παρουσίασε στο Εμπρός την παραστασή που ήθελε καιρό τώρα.

Συμμετείχε και η Κιλόβ και η Ανδριάνα και η Μάντυ και άλλοι διάφοροι.

Μπράβο και φιλί απο την αρμπι!

Πήγα στο Φάουστ. Είχε ωραίο πάτωμα στην είσοδο έχω να πω.

Επίσης είχε πολλούς γιάπιδες εκεί μέσα. Μακριά.

Αυτό το βλέπω κάθε μέρα καθώς βγαίνω απο τον ηλεκτρικό στην Κηφισιά και περπατάω για το γραφείο. Χθες επιτέλους το φωτογράφισα.

Αγόρασα κάτι που αξίζει να αγοράσετε κι εσείς.

Σκεφτείτε ότι έχει έρθει απο τον Δεκέμβρη και σήμερα βρήκα χρόνο να βγάλω φωτογραφίες.

Ελπίζω να υπάρχει έστω ένας άνθρωπος που βλέπει αυτές τις εικόνες και το ευχαριστιέται μαζί μ' εμένα.

Τι να πρωτογράψω; Τι να πρωτοδείξω; Είμαι ενθουσιασμένη όσο δεν φαντάζεστε με ότι βλέπουν τα μάτια μου εδώ πέρα.

Πρόκειται για το Mould Map 2 που κοστίζει μαζί με τα μεταφορικά μόλις 20 λίρες αγγλίας και το εκδίδουν οι Landfill editions.

Ο φάκελος που μου στείλανε είχε κι αυτό μέσα. Είναι του Adam Higton.

Check check check >>> http://www.landfilleditions.com/
Δική σας,
Ritsa Blue

BAMBOO BANGA

2012-01-02T23:34:00.003+02:00

Αυτή η εβδομάδα στον Βόλο χαρακτηρίστηκε απο τη συναντήση μου με όλους τους πρώην σχολικούς έρωτες. Η μία ήταν ευχάριστη κι αμήχανη (αν εξαιρέσω ότι ο "Νείλος" με θυμόταν ως το κορίτσι που ζει στο ποτάμι), οι άλλες σχεδόν αδιάφορες και μία τελείως απρόσμενη, απ' αυτές που θυμώνεις με τη ζωή και τις γαμημένες συμπτώσεις της.

Αναρωτιέμαι ποια θα ήταν η αντίδραση της καθώς πρέπει μακαρίτισσας αν μπορούσε να δει τη φωτογραφία της στο κηδειόχαρτο.

Το αγαπημένο μου φυτό όταν ήμουν μικρό παιδί. Πήγαινα κι έβγαζα ότι κόκκινη μπιλίτσα είχε πάνω του σαν σπαστικό.

Είμαι "το κορίτσι του ποταμιού" λοιπόν. Ασυγχώρητος Νείλε.

Εγώ 21 χρόνια πριν.

Το πρώτο βιβλίο που θυμάμαι να έχω διαβάσει.

Ποιός άλλος όταν ήταν μικρός είχε αλλοπρόσαλη προσωπικότητα και στο σχολείο έδειχνε παιδάκι μετρημένο και σοβαρό, ενώ στο σπίτι άλλαζε τα φώτα στα πραγματά του; Νομίζω όλοι μας λίγο πολύ.

Το λεύκωμα της τελευταίας τάξης του δημοτικού.

Κοκκινίζω απο ντροπή.

Αυτός που έφτιαχνε και μοίραζε το λεύκωμα στους συμμαθητές του λεγόταν "Κτήτωρ".
Ιδού και η μίνι ζωγραφιά με την υπογραφή μου πάνω δεξιά.
Σε όλα τα λευκώματα το ίδιο σχέδιο έκανα.

Εκτός απο τα κορίτσια και την γραφική οικογενειά μου, το μόνο που θα μου λείψει είναι ο κρύος φρέσκος αέρας που πήρα.

Μεγαλώνουμε αλλά μας αρέσει.

2011, μου έδωσες την πιο δυσάρεστη ανάμνηση.Άντε πηδήξου!!
Δική σας,
Ritsa Blue

SOUL SALVATION

2011-12-25T18:51:00.002+02:00

Μου αρέσει ο χορός.
Αν με ρωτούσατε τώρα ποιός είναι ο διακαής μου πόθος θα σας έλεγα ότι θέλω να γίνω χορεύτρια.

Μου αρέσει η θέα απο το γραφείο κάθε απόγευμα.

Μου αρέσει αυτό το βιβλίο κι όταν πληρωθώ θα το αγοράσω. Εκτός αν βρεθεί κάποιος καλοθελητής φίλος να μου το κάνει δώρο.

Ψηφιακέ κόκκε καλωσόρισες στο μπλόγκ μου γι ακόμη μια φορά.

Μου αρέσει η διακόσμηση στο Τίκι. Στο Βαγιόφυλλο όχι και τόσο.

Έχει ωραία γευστικά κοκτέιλ, αλλά ακριβά και σε μικρή ποσότητα σχετικά.

Μου αρέσουν οι στοές στην Αθήνα. Δεν ξέρεις ποτέ τί αξιοπεριέργο θα συναντήσεις μέσα σ' αυτές.

Μου αρέσουν οι παλιές, καλές φλοκάτες της γιαγιάς μου αλλά δε θέλει να τις αποχωριστεί ακόμη.

Ο Άλεξ, ένας αναγνώστης που ζει στη Θεσσαλονίκη μου ζήτησε να πάω να δω την έκθεση που τρέχει(?), έτρεχε (?) -δεν ξέρω- στο Stigma Lab στα Εξάρχεια.

Τα περισσότερα έργα της έκθεσης δεν μου άρεσαν.

Λεπτομέρεια απο τον στίγμαπάγκο 1.

Λεπτομέρεια απο τον στίγμαπάγκο 2.

Αυτά πάνω και κάτω μου άρεσαν.

Το συγκεκριμένο θα το αγόραζα.

Η ομάδα που δείχνει τη δουλειά της αυτήν την περίοδο λέγεται PIGS.

Μου άρεσε αυτό. Είναι του Πέγιο, που παίζει στους Despite Everything και αν δεν κάνω λάθος ασχολείται με prints κλπ.

Άλεξ ορίστε και το δάπεδο του Στίγμα. Μόνο τις τουαλέτες δεν τράβηξα.

Αυτό κάτι μου θυμίζει.

Ωπ ωπ αυτό σίγουρα κάτι μου θυμίζει.

Πριν ένα χρόνο περίπου ο Barry McGee (aka Twist) είχε ταγκάρει με κόκκινο σπρέι ένα τοίχο στο Bowery στη Νέα Υόρκη. Τσεκ εδώ > http://www.google.gr/search?hl=el&rlz=1C1GGGE_enGR382&q=barry+mcgee+bowery&gs_sm=e&gs_upl=3592l11251l1l12179l17l13l3l0l0l6l643l3265l2-3.5.0.1l11l0&bav=on.2,or.r_gc.r_pw.,cf.osb&biw=1280&bih=705&um=1&ie=UTF-8&tbm=isch&source=og&sa=N&tab=wi&ei=dEj3TsyODsG08QPW_6y8AQ

Εδώ κάποιος ήρθε και μου μίλησε και βγήκε κουνημένη η φωτογραφία.

Εδώ δώστε προσοχή.

That's all.

Η Μανωλία παρακολουθεί μαθήματα υποκριτικής και πήγα να την παρακολουθήσω.

Κι άλλη στοά.

Υπάρχει κάποιος που θέλει να μου κάνει παρέα για να πάμε να δούμε τι παίζει μέσα στις στοές του κέντρου; Είμαι διαθέσιμη τα Σαββατοκύριακα.

Υπάρχει κάποιος που βλέπει αυτές τις δύο φωτογραφίες και εκστασιάζεται ή εκστασιάζομαι μόνη μου;

Λουίζα Κόντε που ήσουν τόσο καιρό κρυμμένη;

Στην δουλειά καθυστερώ κάθε πρωί. Είναι λόγος αυτός να με απολύσουν;

Ένα είναι βέβαιο, ότι σχεδόν κάθε μέρα μετά τη δουλειά βγαίνω έξω και φεύγω για το σπίτι πριν κλείσει το μετρό και το πρωί ξυπνάω με πονοκέφαλο και άντε πάλι απο την αρχή.

Πήγα στην έκθεση SΠEKTRUM στο sixdogs.SΠΕΚΤRUM

Glitch παντού παντού.

Oι Τζελαφλόρες.

Τσεκ εδώ > http://evapapamargariti.tumblr.com/

Μου άρεσε η μουσική που έπαιζαν αυτά τα δύο αγόρια. Είναι οι Tendts.

Επηρεασμένη απο το κλίμα του project έβγαλα αυτές τις φωτογραφίες.

Έγινα παπί βρεγμένο εκείνο το βράδυ απο την ασταμάτητη βρόχα. Ποτέ ξανά πάνινο παπούτσι τέτοια εποχή.

Εδώ θέλω να δώσετε όλοι την μέγιστη προσοχή σας.

Ο συνονόματος κάνει την πρώτη του ατομική έκθεση στο Βρυσάκι.

Πρέπει να πάτε όλοι.

Όποιος δεν πάει να μην ξαναμπεί στο μπλόγκ μου.

Σε αυτό το δωμάτιο βρήκα τα έργα που μου άρεσαν πιο πολύ.

Ο Λευτέρης ανήκει στη γνωστή παρέα των 10+βάλε πουτσ...άδων φίλων του Τάσου. Είναι χαμηλών τόνων άτομο και δηλώνει ξεκάθαρα ζωγράφος.

Αυτό μου άρεσε. Η πλαγιά του βουνού στο βάθος δεξιά μου εκ πρώτης όψεως μου χτύπησε σαν λυγισμένο σκελετωμένο χέρι

Τα έργα του Λευτέρη είναι βιωματικά κι αυτό όταν το βλέπω είτε στα εικαστικά, είτε στη μουσική είτε οπουδήποτε το εκτιμώ.

Ο Λευτέρης θα είναι κάθε μέρα στην έκθεση. Να πάτε να δείτε τα έργα και πιάστε του την κουβέντα.

Είμαι Βόλο τώρα. Μυρίζει μελαγχολία αυτήν την εποχή αλλά μ' αρέσει.

Δική σας,
Ritsa Blue

CAN'T DANCE

2011-12-12T18:42:00.003+02:00

Πριν λίγες μέρες έδειχνα κάπως έτσι.

Θα κάνω μεγάλο φλας-μπακ σε αυτο το ποστ.

Οι abj κάνανε το LP release party τους στο Vinyl M. Πάει καιρός...

Πέρασα ωραία αλλά θα ήθελα κι άλλο.

Ο δρόμος μπροστά απο το VM είχε κλείσει.

Μετά πήγαμε στον Άνθρωπο.Είχε ασφυκτικά πολύ κόσμο και δεν πέρασα καλά.

Πήγα να στηρίξω με την παρουσία μου τη Ντιάνα στα μαθήματα αυτοσχεδιασμού που ξεκίνησε. Έμεινα μόνο στην ψυχολογική υποστήριξη. Μπλόκαρα και δεν έβγαλα ούτε μια κίνηση.

Είμαι άρρωστη τώρα που σας γράφω. Και μου πήραν και το κουτί με τα χαρτομάντηλα πάνω απο το γραφείο και είμαι με ένα χαρτί υγείας και η μύτη μου έχει ερεθιστεί.

Ότι θα δείτε στο εξής απο έντυπα είναι δώρα. Αυτό μου το πήρε η Κιλόβ απο τη Νέα Υόρκη. Είναι ένα photo-book του Βρετανού Jonnie Craig.

Η Κιλόβ με έχει μάθει πλέον και ξέρει τι δώρα να μου κάνει.

Φιλί στην Κιλόβ.

Αυτό μου το έφερε, επίσης η Κιλόβ απο τη Νέα Υόρκη. Το εξώφυλλο του μου αρέσει πολύ.

Και το περιεχόμενο του είναι κυρίως συνεντεύξεις.

Γιατί να αρρωστήσω τώρα...............

Μου άρεσε αυτό. Κι άλλο φιλί στην Κιλόβ.

Αυτό ζήτησα από τον Νικόλα να μου το βρει μιας και ξέρει προσωπικά τον Μουτσόπουλο και μου το έφερε στο πάρτυ των abj μαζί μετα παρακάτω.

Δεν έχω χρόνο ούτε για να χέσω..θα το διαβάσω σε διακοπές.

Μου άρεσαν πολύ πολύ!

Φιλί στον Μάλεβιτς!

Αυτά μου τα έστειλε δώρο μαι αναγνώστρια του μπλογκ που ζει στην Αγγλία.
Είναι το πρώτο δώρο που λαμβάνω από αναγνώστη.
Με έκανε χαρούμενη!

Αυτό το έχει φτιάξει η ίδια και μου άρεσε πολύ.

Σοφία Στέβη λέγεται για όσους αναρωτιέστε

Mου άρεσε αυτό.

Η Σοφία εκδίδει με άλλους ένα έντυπο κάθε τόσο με ποιήματα και κείμενα φίλων της και μη φίλων της, που απλά της κάνουν αίσθηση στα poetry reading που διοργανώνουν στο Λονδίνο.

Αυτό έκανε αίσθηση σε 'μένα.

Αυτή είναι η πρώτη έκδοση με ποιήματα που κυκλοφορήσανε. Έχει και ωραίες φωτογραφίες ανάμεσα.

Δείτε και διαβάστε περισσότερα εδώ >>>> http://cargocollective.com/friaryroadhouse

Φιλιά στην Σοφία! Τσέκαρε το μέηλ σου!!

Αυτή είναι η καινούργια μπλούζα που κοστίζει μόλις 2 ευρώ και κανονικά είναι για 10χρονο but who cares.

Αυτή είναι η καινούργια κρεμάστρα που έφτιαξα μόνη μου,παρακαλώ και ακόμη δεν την έχω κρεμάσει. Την ιδέα την έκλεψα από ένα δώρο που είχε κάνει η gorgeous mandy στο αδέρφι της, την κιλόβ.

Τα Χριστούγεννα πλησιάζουν but who cares.

Ένα απο τα καλά του γραφείου στην Κηφισιά είναι η θέα και ο ουρανός όταν σουρουπώνει. Είναι πανέμορφα σχεδόν κάθε απόγευμα.

Πήγα στα εγκαίνια της έκθεσης "The New Disorder" στην Τούντα.

Η ψηφιακή μηχανή που έχω είναι απαίσια και δεν πιάνει τίποτα στο σκοτάδι παρά μόνο αν βάλω ψηφιακό ISO και γεμίσουν οι φωτογραφίες ψηφιακό κόκκο παντού παντού.

Ιδού οι Callas ιδού και ο κόκκος.

Τρομακτικό θα έλεγε κανείς.

Η Φλώρα.

Είμαι άρρωστη, έχουν περάσει μέρες και δε θυμάμαι ποιός έχει κάνει τί!
Αυτό είναι της Έυας Μητάλα.

Δε θυμάμαι.

Δε θυμάμαι. Μη βαράτε.

Michael Belavicqua

Δε θυμάμαι. Έχω μια υποψία ότι είναι του Αντωνίτση.

The Callas

The Callas λεπτομέρεια.

Αχ

Michael Belavicqua

Leo Gabin

Δε θυμάμαι.

Αυτοπροσβάλλω την εγκυρότητα του μπλόγκ μου. Δε θυμάμαι.

Δε θυμάμαι. Θα επανορθώσω σύντομα κοιτάζοντας το πλάνο της έκθεσης.

Για κάποιον λόγο, που μόνο το δικό μου μυαλό μπορεί να σκεφτεί, τα χρώματα σε αυτό το πόστερ μου ταίριαξαν με τα χρώματα του βαγονιού στον ηλεκτρικό.

Έχω βαρεθεί τη διαδρομή Αττική-Κηφισιά και το αντίστροφο.

Πήγα για πρώτη φορά σε live των drog_A_tek To σκηνικό που είχαν στήσει μου θύμισε wunderkammer.

Η Κιλόβ ξέρει τι κάνει.

Μου άρεσε το live τους.

Τώρα δείχνω κάπως έτσι. Ψυχολογικά τουλάχιστον. Δε θέλω να αρρωσταίνω. Δε θέλω να μπερδεύομαι στις παραγγελίες και αντί για νούντλς με κάσιους να παίρνω κάρυ νούντλς (ήταν μέτρια εώς αδιάφορα). Θέλω ακόμη την ησυχία μου. Nobody fucks with RB.
Δική σας,
Ritsa Blue

THE DAY OF THE SO MORNING GLORY

2011-12-03T20:29:00.004+02:00

Φωτογραφίες απο ένα φίλμ που σας χρωστούσα.Τις εμφάνισα, τις σκάναρα και βουαλά.
Έχω θέματα με τη ζωή μου τελευταία. Θέλω την ησυχία μου.

Σας φιλώ,
Ritsa Blue

BARRY MCGEE: ALWAYS AND FOREVER LOVE

2011-11-18T11:59:00.002+02:00

Αυτή η ανάρτηση γράφτηκε ακούγοντας συνεχόμενα αυτό το soundtrack http://www.youtube.com/watch?v=1CHLsN29AEA.

Αν είχα την ευκαιρία να γνωρίσω έναν Καλιφορνέζο θα διάλεγα τον Barry McGee. Αν με ρωτούσαν ποιος είναι ο αγαπημένος μου εν ζωή ζωγράφος,γκραφιτάς,γουατέβερ θα διάλεγα τον Barry McGee. Αν είχα τη δυνατότητα να κάνω studio visit και συνέντευξη σε όποιον ήθελα εγώ, θα διάλεγα τον Barry McGee. Αν θα ήθελα να δω μια έκθεση αυτή τη στιγμή, θα ήταν του Barry McGee.
Always and forever BARRY MCGEE.

Πήγα στην Κίλοβα να κοιμηθώ πριν έρθει ο ξενιτεμένος και το πρωί αφού ξύπνησα κατηφόρισα προς Ερμού να βρω τους γονείς μου που ήρθαν για 4ήμερο (η ελληνίδα μάνα δεν υποφέρεται για πολύ). Λίγο έξω απο το Ζάππειο βρήκα αυτό και μου άρεσε. Μου θύμισε Αμερική...Νότια ή Βόρεια δε μπορώ να αποφασίσω.

Ήρθε ο ξενιτεμένος λοιπόν και βγήκαμε σαν τις νυχτερίδες μετά τις 12 το βράδυ. Πολύ κακές φώτοζ, το ξέρω. Ψηφιακός κόκκος παντού παντού.

Χχμμμ...τι έχουμε εδώ πέρα;

Μετά πήγαμε σε ένα πάρτι. Έμενα τα λάτιν μου αρέσουν, δε ξέρω τι λένε οι άλλοι. Μετά όμως το αγόρι που έπαιζε μουσική το γύρισε μέχρι και σε Βαλάντη. Κάτσαμε δεν κάτσαμε μισή ώρα.

Ωραίο το κορίτσι στα αριστερά. Μπήκε μέσα της ο 666. Ο Λ. στον κόσμο του.

Χχμμμ...τι έχουμε εδώ πέρα...

To πάρτυ αυτό έγινε σε ένα εργοστάσιο στον Κεραμεικό. Μπράβο σε όποιον σκέφτηκε να βάλει αυτά τα κιτσάκια στους τοίχους εκεί μέσα. Φτιάχνουν σκηνικό. Μου άρεσαν.

Ήρθε η στιγμή να σας συστήσω τον χώρο εργασίας μου. Αυτή είναι η θέα απο το γραφείο.

Αυτός είναι ο υπολογιστής μου.

Αυτός είναι ο κύριος Πλότερ.

Κι αυτός ο κύριος Κόνικα, ο εκτυπωτής στον οποίο όταν λείπουν όλοι απο το γραφείο εκτυπώνω ritsa blue αυτοκόλλητα.

Το άλσος Κηφισιάς το διασχίζω κάθε πρωί.

Είναι πολύ όμορφα.

Στο γραφείο τρώμε συνέχεια κάτι. Αυτή η σαλάτα λέγεται Τοσκάνη και περιέχει πορτοκάλι, αχλάδι, καρύδι, μαρούλι, λάχανο, μέλι και βαλσάμικο...είναι γιαμ γιαμ.

Προχθές έκανα το πρώτο μου επαγγελματικό ταξίδι (sic) στο Πόρτο Χέλι. Στη στάση μας για καφέ βρήκα αυτό το μικρό και θυμήθηκα την ξαδέρφη μου.

Ο σκοπός του ταξιδιού ήταν να κάνουμε αυτοψίες για αυθαιρεσίες στο κτήμα ενός γνωστού και ευκατάστατου κυρίου. Δεν αποκαλύπτω περισσότερα.

Η θέα απο το κτήμα.

Και η πισίνα. Ζηλέψτε λιγάκι κι εσείς όπως κι εγώ!
Όπως καταλαβαίνετε είμαι εργαζόμενο κορίτσι πλέον και μου αρέσει και μου κάνει καλό. Ξέρω εγώ τι λέω.
Δική σας,
Ritsa Blue

GRAVEYARD DRUG PARTY

2011-11-04T23:01:00.001+02:00

Ομολογώ ότι βαριέμαι να γράψω καινούργιο ποστ. Ομολογώ εδώ ενώπιων των πράσων ότι θα καταντήσω μια μέτρια και στα 50 μου θα είμαι σαν αυτούς που κοροιδεύω.

Πήγα στη Μάντυ, λοιπόν.

Ήρθα σε επαφή με γάτα μετά απο καιρό. Σοβαρά θέλω να πάρω γάτο. Να είναι αγαπησιάρης, όμως, όχι σνομπ. Επικοινωνήστε στο μέηλ.

Φτιάξαμε μια πρασόπιτα. Συμφωνούμε ότι το φύλλο της πίτας πρέπει να είναι πιο ψημένο και τραγανό? Η Μανταλένα το ήθελε έτσι, τι να της πεις...βγήκε καλή, όμως.

Πόσο χοντρομπουτού φαίνομαι να είμαι σε αυτή τη φώτο? Δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα αυτή η εικονική χοντρομπουτίαση..αριστέρα και δεξιά η Τζέλα και η Φλώρα. Χαίρω πολύ.

Πήγα στο live των Sancho 003 και γινόταν πανικός απο κόσμο. Το φλοράλ είχε γεμίσει παντού παντού ασφυκτικα. wtf?

Ψάξτε γι αυτούς στο youtube.

Τι συμβαίνει εδώ πέρα?

O τοίχος αυτός βάφτηκε με μπογιά και τον ξαναγέμισαν με ταγκιές. Μετρό Μοναστηράκι.

Μου αρέσουν πολύ πολύ. Γουέλ ντόνε.

Mπορείτε κι εσείς να μπερδευτείτε όπως εγώ και να νομίζετε ότι βλέπετε γιγαντιαίο κουνούπι, μύγα, γουατέβερ.

Τι συμβαίνει εδώ περα?

Το κορίτσι μας με μεγαλύτερο βυζί και πιο λεπτή μέση-κώλο σε κολάζ του Άντερσον.

Τι συμβαίνει εδώ περα?

Η γνωστή συνομωταξία των 10 + βάλε πουτσ...άδων φίλων του Τάσου έδωσε το παρόν.

Τι συμβαίνει εδώ πέρα?

Lovable Mitsos again and again!

Τι συμβαίνει εδώ πέρα?

Γεια σου Χοκούρογλου!

Ο Μπίλι ο Βανίλι γκαζώνει και καυλώνει. Του ζήτησα να μου φτιάξει κάτι για το ζιν και μου λέει ότι έχει αφοσιωθεί στη μουσική τώρα. WTF? (Το λέω δημόσια να σε εκθέσω μπας και κάνεις τίποτα τελικά).

Tι συμβαίνει εδώ πέρα?

Δεν έχω αναρτήσει ούτε μια φωτογραφία απο το μπαζουκολάιβ επειδή τους τράβηξα μόνο με την αναλογική μου μηχανή. Χάλασα 36άρι φιλμ των 6 ευρώ σε μισή ώρα. Τώρα πρέπει να βρω λεφτά να το εμφανίσω.

To φάντασμα του Όθωνα.

Συμβαίνει ότι ή μας δουλεύει ο τύπος ή μας θυμίζει πόσοι μαλάκες υπάρχουν σε αυτήν τη χώρα?
Ε-ΛΕ-ΟΣ!!!ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΜΕ ΟΤΙ ΧΑΙΡΕΣΑΙ ΠΟΥ ΕΦΤΑΣΕ Η ΕΘΝΙΚΗ ΜΑΣ ΓΙΟΡΤΗ, ΑΣΧΟΛ!

Εδώ το νέο ποπ-ντίσκο συντριβάνι στο περίπτερο της γειτονιάς μου. Αιγάλεω σίτι φορ έβα!
Δικη σας,
Ritsa Blue

THIS GIRL TAUGHT ME A DANCE

2011-10-25T16:17:00.003+03:00

Αυτό το πόστ θα γραφτεί έχοντας το χειρότερο πιάσιμο σε πλάτη, αυχένα και θώρακα ταυτόχρονα. Για όλα αυτά φταίνε οι anomalys που δείχνω παρακάτω. Αλήθεια υποφέρω. Θέλω να έρθει η γιαγιά μου στην Αθήνα να μου πάρει βεντούζες να γίνω καλά. Δε μπορώ να κουνηθώ.
Γνώρισα απο κοντά την Τζέλα και την Φλώρα. Κλικ κλικ κλικ εδώ http://tzelaflora.blogspot.com/

Πήγα στο σπίτι της Ανδριάννας και μου μαγείρεψε κινέζικο χοιρινό με σάλτσα απο μαρμελάδα σύκο, μέλι, μπάρμπεκιου σως συνοδευόμενο με ρύζι στον ατμό. Ήταν σούπερ γιαμ γιαμ..γέμισα σχεδόν το πιάτο μου 3 φορές. Δοκιμάστε το κι εσείς.

Η Ανδριάννα, λοιπόν ζωγραφίζει. Κάθησε και μου έδειξε ότι έχει κάνει απο πολύ μικρή μέχρι σήμερα. και με άφησε να τα φωτογραφήσω. Εδώ θα δείξω μερικά απο τα πιο πρόσφατα.
Αυτό απο πάνω μου αρέσει.

Μισώ το φλας, όμως θέλω να δείτε όσο καλύτερα γίνεται αυτά που είδα κι εγώ απο κοντά.

Αυτές οι ακουαρέλλες πάνω και κάτω είναι οι αγαπημένες μου.

Σε αυτό το σημείο θέλω να ενημερώσω ότι θα υπήρχαν κι άλλα σχέδια της Ανδριάννας καθώς επίσης ότι έγινε την περασμένη Παρασκευή στο 6dogs(πιστέψτε με έγιναν πολλά ωραία!), όμως έσβησα κατα λάθος όλες τις φωτογραφίες που είχα στη μηχανή όσο περιμενα το μετρό στις 2 μετά τα μεσάνυχτα (ναι, είμαι ηλίθια). Οι μόνες που μπόρεσα να ανακτήσω είναι αυτές απο πάνω. Όπως είπε κι ο συνονόματος αυτό ήταν μια μίνι αυτοκτονία για 'μένα.

Άυπνη, ξενυχτισμένη και απεγνωσμένη για τις χαμένες φωτογραφίες βρέθηκα με την Ανδριάννα και περάσαμε το απόγευμα του Σαββάτου μαζί βλέποντας εκθέσεις. Ξεκινήσαμε απο την έκθεση του Κασάπη στην Gazonrouge.

Να πάτε!

Μου άρεσε όλη η έκθεση.

Δε σας λέω τίποτα παραπάνω.

Να πάτε να τα δείτε όλα ένα ένα απο κοντά

κι άμα βρείτε τον ίδιο τον Κασάπη στη γκαλερί πιάστε του κουβέντα.

Θα σας εξηγήσει το σκεπτικό του κι έχει ενδιαφέρον.

Θα βάλω τις φωτογραφίες όλων των έργων σε αυτό το ποστ.

Ελπίζω να μην έχει πρόβλημα ο ίδιος ή η γκαλερί.

Στη συνέχεια φεύγοντας απο την Gazonrouge βρήκαμε αυτά κάπου στην Πατησίων.

Τα φτιάχνει αυτός ο γλυκός κυριούλης που είχε όρεξη για κουβέντα.

Μετά πήγαμε στο Μεταξουργείο.

Εικόνες σαν αυτή είναι γνώριμες στη συγκεκριμένη περιοχή. Εμένα, αν με ρωτάτε, δε με ενοχλούν τα μπουρδέλα, οι μετανάστες και ότι άλλο θεωρούν κάποιοι σαν σπυρί στον κώλο τους. Βέβαια, δεν ζω ούτε κι εργάζομαι στο Μεταξουργείο. Η περιοχή είναι υποβαθμισμένη, όμως έχει ένα χαρακτηριστικό ανθρώπινο στοιχείο και οτιδήποτε έχουν σκοπό να φτιάξουν εκεί πέρα καλό είναι να το σκεφτούν διπλά και τριπλά και όχι μόνο με το χέρι στην τσέπη.

Περάσαμε απο το ινδικό εστιάτοριο Noor όπου τρέχει η έκθεση Noor: Death in Jaipur.

H μουσική απο το βίντεο κλιπ ήταν στα τέρματα και ο τύπος μέσα στο εστιατόριο χόρευε μόνος του σε τσακίρ κέφι. Είχε πλάκα.

Το μέρος ήταν ιδανικό για τη συγκεκριμένη έκθεση.

Αυτοί οι πολυέλαιοι στο ταβάνι μου τράβηξαν την προσοχή.

Μετά πήγαμε απο την Κεραμεικού 43, όπου τρέχουν πολλές διαφορετικές εκθέσεις. To εσωτερικό του κτηρίου είναι απο τα πιο ωραία στην περιοχή.
Είδαμε τις φωτογραφίες της Michele Abeles στο ισόγειο.

Αυτή η λεπτομέρεια της φωτογραφίας μου θύμισε τα έργα της Xylor Jane.

Στον επάνω όροφο ο Nicolas Party είχε ζωγραφίσει όλους τους τοίχους.

Η εντύπωση που μου προκάλεσε ήταν μέτρια, περίεργο για 'μένα.

Η ατμόσφαιρα εκεί μέσα είχε κάτι μελαγχολικό.

Οι πίνακες του Leo Gabin ήταν ένας κι ένας.

Νομίζω ότι πρέπει να τον προσεγγίσει για έκθεση και μια αθηναική γκάλερι.

Θα μπορούσα να χαζεύω ώρες τα έργα του.

Έχουν λεπτομέρειες που δε φαίνονται εκ πρώτης όψεως.

Στον τελευταίο όροφο του ίδιου κτηρίου υπήρχαν έργα της An Craven και της Ειρήνης Μίγα.

Έμαθα για την ύπαρξη της Craven μέσω του Flash Art πριν ενάμισι χρόνο περίπου. Έψαξα γι αυτήν και μου άρεσε ότι βρήκα στο ίντερνετ. Μου θυμίζει λίγο τη δική μας Ειρήνη Καραγιαννοπούλου.

Έχω πάθει κάκωση στον αυχένα.

Φεύγοντας απο την Κεραμεικού 43 πήγαμε στην Γιατράκου 10. Στο δρόμο βρήκα αυτό.

Φτάσαμε κι εκεί λοιπόν...

Το πρότζεκτ The forgotten bar της ξένης gallerie Utopia γαμεί.

Το επιμελείται ο Tjorg Douglas Beer.

Συμμετέχουν διάφοροι Έλληνες και ξένοι καλλιτέχνες με έργα τους που έχουν αφήσει ή ξεχάσει στo συγκεκριμένο βερολινέζικο χώρο απο το 2007 μέχρι και το 2011.

A show not to be missed for sure!

Στο ισόγειο του ίδιου κτηρίου ο Αλέξανδρος Τζάννης επιμελείται μια επίσης σούπερ έκθεση με γλυπτά.

Σε αυτή συμμέτεχουν μόνο Έλληνες καλλιτέχνες.

Κι εκεί πρέπει να πάτε.

Θα ήθελα να γράψω περισσότερα, αλλά υποφέρω απο τον πόνο.

Στον επάνω όροφο παρουσιάζεται η έκθεση του HOPE.

Αυτό μας άρεσε πιο πολύ. Προβαλλόταν πάνω του η εικόνα ενός σάτυρου αν κατάλαβα καλά.

Τον τελευταίο καιρό συζητιέται αρκετά ο συγκεκριμένος με αυτά τα τοτεμικά κολάζ που φτιάχνει. Αναρωτιέμαι πως θα εξελιχθεί και ποια στοιχεία θα δανειστεί στο μέλλον για τα έργα του.

Το Σάββατο περάσαμε με την Τζέλα απο τη Διπλάρειο σχολή, όμως δεν μπήκαμε μέσα. Είναι ένας απο τους χώρους όπου τρέχει η 3η μπιενάλε της Αθήνας. Next time bitches!

Καταλήξαμε στο καταραμένο.

Είχε χιουτζ συναυλία.

Οι Ολλανδοί anomalys εν ώρα φαγητού. Κεμπάπ πρέπει να τους τάισαν αν κατάλαβα καλά.

Στην αρχή έπαιξαν οι nasty beach.

Go Sara Go!

Ο γυρισμός των ξενιτεμένων.

οι μπαζούκες μου έπαιξαν μετά.

τα σπάσανε

εδώ τα κιουτ αδερφάκια, μπόνι και πανούκλα.

Αν πρόκειται να ξανάρθουν οι anomalys ενημερώστε με καιρό πριν.

Σοβαρά αυτοί ευθύνονται για την αυχενική μου κάκωση.

Μπορούν να μετακομίσουν μόνιμα εδώ να τους βλέπουμε συχνότερα λάιβ;;

Να μας κάνουν να χορεύουμε σαν τρελοί και να μας φτιάχνουν το κέφι;;

Εδώ το τζόβενο που έκαψε καρδιές.

Τελικά πρέπει να μετακομίσω σε κάποια βορειοευρωπαική χώρα για να βρίσκω άντρες του γούστου μου.

fun fun fun

Ποτέ μη φεύγετε απο συναυλία λουσμένοι στον ιδρώτα ενώ έξω φυσάει.
Θα πάθετε ότι έπαθα εγώ. Απαιτώ να μου στείλετε τη θετική σας ενέργεια για να γίνω γρήγορα καλά.
Δική σας,
Ritsa Blue

CEMENT SURFBOARD

2011-10-16T18:57:00.006+03:00

Την τελευταία εβδομάδα το μπρόκολο μπήκε ξανά δυναμικά στη ζωή μου. Το σπίτι μυρίζει απαίσια.

Πήγα στην έκθεση Pause/Play στο TAF.
Μου άρεσε πολύ το έργο του Θανάση Τότσικα.

Αλήθεια αν είχα πολλά λεφτά θα το αγόραζα.

Τα καπέλα των Callas.

Οι βιντεοπροβολές της Λίνας Θεοδώρου επίσης ωραίες.
Αυτή η γωνιά της έκθεσης μου άρεσε πιο πολύ νομίζω. Μου άρεσει το χρώμα, πώς να το κάνουμε;

Σάββας Χριστοδουλίδης

Το βίντεο των barking dogs united ήταν διασκεδαστικό.

Την Άντζυ την αγαπώ. Σας έχω ξαναμιλήσει γι αυτήν σε παλιό ποστ.

Οι συνταγές αυτές εκτυπωμένες πάνω σε χαρτί κουζίνας είχαν πλάκα.

Όμως δε θυμάμαι ποιάς έργο ήταν και λυπάμαι.
Μη βαράτε.

Μετά πήγα στην αυλή του Νομισματικού μουσείου για ζεστή σοκολάτα

και η παρέα μου είδε αυτό και δε μπορούσα να μην το φωτογραφίσω. Είναι περίεργο αυτό που μου συμβαίνει. Σκέφτομαι πόσο πολύ μισούσα τις γάτες παλιά και πόση αγάπη νιώθω τώρα γι αυτες κι ευθύνεται ο Ντόναλντ γι αυτό. Τον αγαπώ. Βλέπω γάτες στο δρόμο και χαμογελάω. Μου λείπει ο χρυσόμπαλος.

Το βράδυ πηγαίνοντας στην καλών τεχνών κάναμε μια τεράστια βλακεία και φτάσαμε μέχρι Πειραιά σχεδόν με το λεωφορείο και μετά περιμέναμε το άλλο λεωφορείο για 45 λεπτά μέσα στο κωλόκρυο για να ξανανέβουμε.

Τράβηξα όμως αυτές τις φωτογραφίες που μου αρέσουν.

Φτάνοντας στη σχολή βρήκα αυτό.

Θέλω να μάθω ποιός τις έχει φτιάξει.

Βέβαια το κόβω λίγο χλωμό να μάθω, αλλά όποιος ξέρει ας στείλει ένα μέηλ.

Η Μόνα Λίζα είναι εμβληματική φιγούρα στο μπλογκ. Δε μπορούσα να μη φωτογραφηθώ μαζί της.
Αυτή η φωτογραφία είναι αφιερωμένη σε όσους με αγαπούν και τους λείπω.
Οι υπόλοιποι φάτε σκατά με χιόνι ρε! (όχι όλοι, κάποιοι. ξέρουν αυτοί)

Στη συναυλία, λοιπόν μοιράζανε δικαιολογημένα ωτοασπίδες.

Αυτές είναι δύο κακές φωτογραφίες και δυστυχώς δε φαίνεται ότι βλέπαμε απο αυτό το παράθυρο όσοι ήμασταν εκεί. Αναρωτιέμαι πόσοι το παρατήρησαν.

Μου άρεσε πολύ η perfomance του Adam_Is. Σοβαρά θέλω να ξαναδώ κάτι δικό του σύντομα.

Οι balinese beast επίσης τα σπάσανε. Γουστάρανε τρελά και μου έδωσαν την αίσθηση ότι δεν ήθελαν να σταματήσουν να παίζουν.

Φεύγοντας βρήκαμε αυτό. Μου άρεσε. Είμαι βεβαιη πώς ούτε γι αυτό θα μάθω ποιος το έφτιαξε.

Περνάω στο κεφάλαιο Sonic Youth τώρα. Μάθατε ότι η Κιμ και ο Θέρστον χωρίσανε. Τί στο διάολο έγινε γαμώτοκερατόμουμέσαγαμώ; Υπάρχει περίπτωση να βρεί αυτή άλλον άντρα στα 58 κι αυτός να βρει άλλη στα 53;

Όλοι τα ίδια λένε και μετά χωρίζουν. Ποιός άλλος θα χωρίσει μέσα στο ΄11; Ας το ρίξουμε στα στοιχήματα.

Είναι απο τα αγαπημένα μου συγκροτήματα.

Για κάποιους ανθρώπους, ακόμη και αγνώστους, θέλεις να νομίζεις ότι θα μείνουν πάντα αναλλοίωτοι στον χρόνο.

Κι αυτό συμβαίνει με τους sonic youth.

Μπορεί να έχουν γεράσει και να έχουν χάσει τη δυναμική που είχαν παλιά, αλλά είναι οι sonic youth.

Έχω σχηματίσει στο πίσω μέρος του μυαλού μου μια ιδέα πολύ ιδανική για το συγκεκριμένο ζευγάρι με όλα όσα έχουν καταφέρει απο πιτσιρίκια μαζί.

Και τώρα μου το χαλάνε.

Αυτό βρέθηκε στα χέρια μου με ένα μαγικό τρόπο.

Πρόκειται για ένα photo-zine του Eloi Gimeno, στο editing του οποίου έχει βοηθήσει και ο Aδάμης που ανέφερα ήδη.

Ξεκινά με σελίδες σχεδόν άδειες και φωτογραφίες πιο φωτεινές και σποραδικές σε μικρό μέγεθος

και σιγά σιγά γεμίζει

και φτάνει να τελειώνει με ολοσέλιδες εικόνες που η όψη τους είναι πιο σκοτεινή.Μου άρεσε τόσο για το κόνσεπτ στο στήσιμο όσο και τις ίδιες τις φωτογραφίες που εστιάζουν στην καθημερινότητα των ανθρώπων της Φιλανδίας. Δείτε εδώ το site του Gimeno www.eloigimeno.com

Συλλογικό photo-zine με συμμετοχή δική μου και διάφορων άλλων προσεχώς :ο)
Δική σας,
Ritsa Blue

DONE WITH YOU

2011-10-10T02:24:00.002+03:00

Η Shannon απο τους Shannon and the Clams είναι η garage εκδοχή της beth ditto. Είναι πιο όμορφη και έχει φωνάρα και δεν πειράζει που τα τραγούδια της είναι λίγο -τόσο δα- παραπάνω μελαγχολικά απ' όσο εμείς αντέχουμε, δηλαδή μπορεί και να μην είναι αλλά ξέρεις τώρα (δεν ξέρεις. η δική μου παράνοια φταίει).

Οι Πακιστανοί γείτονες μου φτιάχνουν τη μέρα.

Τελευταία βλέπω όνειρα ότι αποκεφαλίζω ανθρώπους

και είναι πολύ πολύ έντονα. Το περίεργο είναι πως όσες νύχτες βλέπω τα συγκεκριμένα όνειρα κάνω τον καλύτερο ύπνο.

Πήγα στην ταράτσα και πρόλαβα τους Bruised Lee.

Θα ήθελα περισσότερο!

Το τρεμάμενο ποπουδάκι του Μπόνι λίγο πριν το live. Ναι δε φαίνεται, το ξέρω.
Όμως, δούλεψα για 'σένα φαν του εξ μου και βλέπεις το αίσχος μποξεράκι του.

Πάρε και μια πιο άρτυ.

Και δυο πιο άρτυ.

Μπαζούκα με μπάσο...μπα μπα μπα.

Μετά πήγαμε σε μια άλλη ταρατσάρα και παρτάραμε 4 κορίτσια μόνα. Τη μία βέβαια την πήρε ο ύπνος στην ξαπλώστρα. Ευτυχώς σκάσανε και 2 αγόρια κάποια στιγμή.

Όλο το σκουπιδαριό του Θάνου Μικρούτσικου και της μισής Αρχιμήδους έξω απο το σπίτι της Κίλοβα.

Την επόμενη μέρα το πρωί πήγα μόνη μου στις στήλες του ολυμπίου διος. Περπάτησα τριγύρω, ζήτησα κι απο έναν τουρίστα να με φωτογραφίσει μόνη μπροστά απο το αρχαίο....με έχει πιάσει μια τρέλα να θέλω να φωτογραφίζομαι μπροστά απο αρχαία.
Χεστήκατε το ξέρω.

Δεν έχω caption γι αυτή τη φώτο.

Γι αυτή, όμως έχω και μπορώ να πω πολλά. Δεν θα το κάνω. Θα σας πω μόνο ότι έχω έναν πολύ καλό φίλο που μου έφερε αυτά τα δώρα δίχως να το περιμένω και τον ευχαριστώ πολύ πολύ. Φιλιά στον Νικόλα!

Κιλόβ θα μου λείψεις..θα φοράω το πουλί και θα σε σκέφτομαι. Μη ξεχάσεις να μου φέρεις ένα φύλλο δέντρου απο το σεντραλ πάρκ.σε φιλώ, η σκατούλα.

Η ραπτομηχανή Μου είναι στα χέρια Μου επιτέλους. Αποχαιρέτησε κι αυτήν τον Βόλο. Χρύσα μην τα βάλεις και με τη ραπτομηχανή τώρα επειδή αποχώρησε κι αυτή.

Στο δρόμο για το Hub βρήκα αυτά. Μην με ρωτήσεις ποιος τα έκανε. Δεν ξέρω.

Πήγα στην έκθεση art4more. Κράτησε μόλις 3 μέρες, δηλαδή δε μπορείς να πας να τη δεις τώρα. Την έχασες. Τέλος. Έκανες βλακεία εσύ που δεν πήγες.
Αυτα απο πάνω και άλλα πολλά εξίσου όμορφα μέσα στο ίδιο κουτί τα έκανε η Βασιλική Αναστασίου.

Αυτά ο Τάσος Παπαιωάννου.

Αυτό δεν ξέρω αλλά δεν ευθύνομαι εγώ, αφού τη φωτογραφία την τράβηξε άλλος και παρέλειψε να μου πει όνομα.

Πάνω και κάτω της Βασιλικής Αναστασίου.

Αυτό δε θυμάμαι.

Αυτό του Σπύρου Γούση. Τι είναι η Μπαταφλάρα;

Ντούντλ κόκορας. Δε θυμάμαι ποιας.

Μου αρέσουν τα έργα της Σταυρούλας Παπαδάκη.

Έχουν λεπτομέρειες που θέλουν προσοχή

και συχνά θα δεις και την ίδια μέσα τα σχέδιά της.

Ο λόγος που πήγα σε αυτήν την έκθεση είναι αυτός.

Ο συνονόματος συμμετείχε.

Αλλά έλειπε όταν πήγα.

Που ήσουν Λευτέρη Γιακουμάκη;

Η Ακριβή Συμεωνίδη είχε ένα πολύ ωραίο notebook με πολλά ακέφαλα σεξέ σχέδια.

Αυτό το έκανε ο Όθων Τετενές και μου άρεσε πολύ.

Αυτό μου θύμισε τον The Boy και το τραγούδι του "είμαι αυτός".

Αυτό δεν ξέρω ποιός το έκανε, αλλά ξέρω σε ποιον θα άρεσε.

Αυτή είμαι εγώ, ακέφαλη.

Αυτά πάνω-κάτω τα έκανε ο Αντώνης Γιαλυτάκης, τρόφιμος οικοτροφείου. Αυτό απο πάνω θυμίζει Νάνο Βαλαωρίτη.

Αυτό ενθουσίασε τη Μανωλί. Δεν ξέρω ποιος το έκανε.

Κι αυτό για το τέλος. Aπο το "Μονόγραμμα" του Ελύτη. Ή θα σε ανατριχιάζει ή θα σε αηδιάζει.

Δική σας,

Ritsa Blue

THERE BUT FOR THE GRACE OF GOD

2011-10-02T22:37:00.003+03:00

Έχει πέσει πολύ μαγειρική τις τελευταίες μέρες.

Μάλλον έχει πέσει πολύ μαγειρική με μανιτάρια τις τελευταίες μέρες.

Είχα καιρό να φτιάξω πίτσα. Με ολοδικό μου άνοστο ζυμάρι.

Έχει πέσει πολύ σπιτένιο (!) φαγητό, επειδή η εξεταστική θυμήθηκε να ξεκινήσει και περνάω αρκετές ώρες στο σπίτι.

Και τι κάνει η μπλού όταν κάθεται σπίτι;
Χαζεύει τον ουρανό πρωί-μεσημέρι-βράδυ.
Τα έχουμε ξαναπεί αυτά.
Αχ.

Ευτυχώς που και που γίνεται κανένα πάρτυ. Συμφωνούμε ότι τα πάρτυ σε σπίτια είναι τα καλύτερα,ε ε ε ε?

Φιλί στην Εύα που μας μάζεψε όλους στη μπαλκονάρα της και περάσαμε σούπερ!

Η Κίλοβα έπαιξε μουσική όόόλο το βράδυ.

Κι εμείς χορεύαμε και σταματημό δεν είχαμε.

Ο Ντένης, ο τρομερός. Ανήκει στη γνωστή, εξαρχειώτικη συνομωταξία των 10 και βάλε πουτσ.....άδων φίλων του Τάσου.

Gorgeous Mandy!

Χοπ χοπ έδω θα δούμε κάποια γνώριμα πρόσωπα που έχουν γράψει ιστορία σε τούτο το μπλόγκ.
Ο Μπόνι, ο lovely Mitsos και ο Μπίλι Βανίλι.

Και οι gay anniversary. Missed you guys!

Οι post-hangover ώρες μας βρήκανε πεινασμένες ελεεινά στο Τρανζίστορ στο Ψυρρή. Πρέπει να πάτε να φάτε εκεί. Οι τιμές είναι πολύ λογικές και τα φαγητά όλα γιαμ-γιαμ.

Θα προτιμούσαμε, όμως λίγη παραπάνω ποσότητα κοτόπουλου σε αυτό το πιάτο.

Αθάνατη στραπατσάδα.

Ήρθε η μέρα να σας δείξω κάτι που το θέλω καιρό τώρα κι έχει πλάκα, νομίζω.

Διάλεξα τις πιο κουφές κι αστείες λέξεις-κλειδιά που γκουγκλάρει κάποιος και βρίσκει το μπλόγκ μου.

Συμπέρασμα: το μπλογκ αποτελεί πόλο έλξης για καυλωμένους.
Δική σας,
Ritsa Blue

TRUE BLUE

2011-09-27T01:32:00.002+03:00

Ξεκίνησα να διαβάζω Μπουκόφσκι. Συγκεκριμένα ξεκίνησα να διαβάζω αυτό το βιβλίο, το οποίο το τελείωσα μέσα σε 5 μέρες και το ξανάρχισα πρόσφατα. Αυτός ο συγγραφέας είναι καυλωμένος σχεδόν πάντα και όταν θα διαβάζετε τις σεξουαλικές του εμπερίες να ξέρετε ότι είναι πολύ πιθανόν να καυλώνετε κι εσείς. Θέλω να διαβάσω ότι βιβλίο του έχει κυκλοφορήσει.

Poor Killov...

Απο το παράθυρο αυτής της τουαλέτας σε καφετέρια στο Μετς ακούσα ένα τραγούδι που το τραγουδούσα σόλο όταν συμμετείχα πολύ μικρή σε μια χορωδία...αναφέρομαι στον "Παλιάτσο". Όσοι το ξέρετε καλώς, όσοι δεν το ξέρετε ψάξτε το κι ακούστε και απλά σκεφτείτε το ριτσάκι μικρό να το τραγουδάει σόλο μπροστά σε κόσμο...μου είχαν κοπεί τα γόνατα απο την ντροπή.

Έκανα ένα photoshoot με την beloved μου Νατάσα Κίλοβα. Είμαι χαρούμενη!
Δείτε περισσότερα στο natashakillova.tumblr.com/ .

O Cobain είχε δηλώσει μεταξύ άλλων: "Rather be dead than cool" και με βρίσκει σύμφωνη.
Θα σκέφτομαι αυτό όταν θα βρίσκομαι έστω και στο ίδιο τετραγωνικό μέτρο με τα "wanna look cool" ζωντόβολα που κυκλοφορούν εκεί έξω.

Έφτιαξα αυτό...το είχα δει στο RemapKM, στην έκθεση Petrosphere (δες παλιό ποστ) και είπα να δανειστώ τη φράση. Μου αρέσει. Το έχω βάλει στο σαλόνι.

Η ρίτσαμπλου επιτέλους "συνάντησε" το αρχαίο πνεύμα αθάνατο μαζί με ένα σωρό τουρίστες τριγύρω και σκαλωσιές παντού.

Κυρίως όμως με καλή παρέα!Ευτυχώς υπάρχουν ακόμη άνθρωποι εκεί έξω που αντέχουν την τρέλα μου και ανεβαίνουν μαζί μου στον Παρθενώνα!!
Φιλί φιλί*

Κάποιοι παράτησαν τα όργανα όπως να 'ναι.

Αθήνα μου σ'αγαπώ.Δε θέλω να χωρίσουμε ποτέ.
Δική σου,
Ritsa Blue

LORD KNOWS BEST

2011-09-19T03:47:00.004+03:00

Όταν κάθομαι σπίτι και δεν χαζεύω τα αναμένα κεριά

και τα χρώματα του ουρανού έξω απο το παράθυρο

παίρνω μακό του θείου δίχως να το ξέρει

και φτιάχνω tie-dye μπλούζες, βρακιά και κάλτσες.

Τα δάχτυλά μου γίνονται επίσης tie-dye. Φιλιά στη Λήδα την Ψαλίδα για τα σούπερ δώρα!

Η διάθεση μου όταν ξεκινώ να γράφω στο μπλογκ είναι συνήθως η πιο chill-out όλης της μέρας μου. Απόψε, όμως αυτή η ανάρτηση ενός φίλου με έβαλε σε σκέψεις και αισθάνομαι λίγο ηλίθια με τον αυθορμητισμό που με δέρνει σε αυτό το μπλογκ και δε κάθομαι να σκέφτω να πω κουβέντες πιο μετρημένες.

εσείς τι λέτε γι αυτόν τον μεταμεσονύχτιο προβληματισμό μου?

Πήγα στα εγκαίνια του remapkm3.

είδα έργα του gabriel vormstein στη breeder.

είδα την ομαδική έκθεση με τίτλο "petrosphere" στο κτίριο του πρώην ξενοδοχείου γαλήνη.

28 έργα συνολικά σε αυτήν την έκθεση...ανέβα, κατέβα, σκύψε, στρίψε, γύρνα αριστερά και δεξιά...ουφ ουφ κουράστηκα...

μου άρεσε αυτή η λεπτομέρεια.

κι εγώ αυτό αναρωτιέμαι.

εσείς ταυτίζεστε συχνά με φράσεις που μπορεί να δεί το μάτι σας εδώ κι εκεί?

Εγώ συχνά.

Ύστερα πέρασα απο την kunsthalle.

Να πάτε.

Aυτό το έχει κάνει ο D!. Mου θύμισε κάπως το ύφος στις γραμματοσειρές της Margaret Kilgallen.

Οι φράσεις που λέγαμε πριν...

Σε έργο του Δημήτρη Μπάμπουλη.

αυτά τα έχει κάνει η Αλεξάνδρα Waliszewska. μου άρεσε αυτό.

ας πει ο καθένας ποιον κώλο προτιμάει.

εμένα μου αρέσει αυτός, αν με ρωτάτε.

οι κώλοι, τα τσίσα, οι πάντες και οι λάμπες, όλα αυτά θα τα δείτε στην έκθεση PeePee των the Callas στην Ατοπος.

Μετά το remapkm3 και για λίγες μέρες η ρίτσα έδειχνε κάπως έτσι. Ξέρω εγώ τι λέω.

φιλιά στους abj! θα ήθελα να ήταν εδώ και να κάνανε μια συναυλία και να χορεύαμε αδιάκοπα και να μη μας ένιαζε τίποτα άλλο.

Σήμερα μπήκα στο μετρό και είδα αυτό.

Σήμερα πήγα στην Έφη και είδα αυτό.

Κι αυτό.

Φιλί στη Μανωλί!

Φιλί στον Δημήτρη!

Thanks guys για το σημερινό!
Δική σας,
Ritsa Blue

HEAVY DAYS

2011-09-05T01:28:00.002+03:00

Οι φίλοι μου στον Βόλο έκαναν ένα τραπέζι προς τιμήν μου πριν επιστρέψω στην Αθήνα. Μαγειρέψανε το αγαπημένο μου κοτόπουλο σε διάφορες εκδοχές, τα λατρεμένα μου μανιτάρια και άλλα διάφορα γιαμ γιαμ φαγητά.

Εντάξει, ψέμα. Δεν έγινε έτσι, αλλά θα μπορούσατε να το κάνετε προς τιμήν μου (νευριασμένο το ριτσάκι)!!!

Ένα φίλος έφερε 5 κόκκινα τριαντάφυλλα, ένα για καθεμιά μας και μια μικρή συμπαθητική ανθοδέσμη για το Βαγιόφυλλο που διέθεσε το σπίτι του γι αυτήν τη μάζωξη. Κυκλοφορούν ακόμη τέτοια αγόρια εκεί έξω...δεν υπάρχουν μόνο στις ιστορίες της γιαγιάς μου.

Οι πατούσες μου εκείνο το βράδυ έγιναν μαύρες απο τη βρώμικη βαγιοφυλλοβεράντα και ένας φίλος ήθελε να τις φωτογραφίσει και voila! Ήταν όντως μαύρες, εδώ δε φαίνονται καλά.

Θα έπινα ένα ρακόμελο τώρα.

Μπορώ να καταναλώσω ότι ντομάτα υπάρχει μέσα σε αυτό το κασάκι σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα. Μου αρέσουν οι ντομάτες απο μπαξέ. Δε χρειάζονται καν αλάτι.

Το τελευταίο βράδυ μαζευτήκαμε καμιά 15άρια άτομα στο αποχαιρετιστήριο τραπέζι για τη ρίτσαμπλου και φτιάχναμε οριγκάμι και λουλούδια απο χαρτοπετσέτες.

Αυτή η κότα με περιτριγύριζε όσο καθόμουν στην καφετέρια που κάνει στάση το λεωφορείο γι Αθήνα.

Πείτε μου σας παρακαλώ πως όσοι έχετε κάνει στάση εκεί έχετε δει την τύπισσα που δουλεύει στην καφετέρια με το φουλ μεικ-απ σε μάτια, στόμα και το μαλλί καρπολάχανο βγαλμένη απο το 1980...!Ο Alice Cooper φάινεται by far αδιάφορος μπροστά της! Την επόμενη φορά θα την τραβήξω φωτογραφία.

Οι τελευταίες ώρες πριν τον αποχωρισμό.

Oι ώρες μετά τον αποχωρισμό που δεν είναι για σοβαρές συζητήσεις ειδικά όταν έχεις καταναλώσει συγκεκριμένη ποσότητα αλκοόλ πιο πριν. Για μένα μιλάω βασικά που κοιμόμουν όρθια.

Οι πρώτες ώρες στην κρεβατάρα της Κίλοβα μετά απο 2 μήνες. Συγκίνηση.

Η θέα απο τη μπαλκονάρα της Κίλοβα. Για λίγο ακόμη.

Οι μεταλλάξεις του μακαρίτη.

Το γλυκό μπανόφι δια χειρός Μανταλένας που έκαψε την καρδιά του ουρανίσκου μου.

Με αφορμή μια προτάση ενός φίλου κάθησα και συγκέντρωσα ότι αυτοπορτραίτο έχω βγάλει όσο καιρό μπλογκάρω μπροστά σε καθρέφτες...και είναι πολλά.

Είδα το La Piscine στην αυλή του Belle Epoque και αποφάσισα να παρακολουθήσω όσες προβολές γίνουν ακόμη στο μέρος αυτό.
Ritsa Blue is back bitches!
Δική σας,
R.B.

BEWITCHED

2011-08-26T13:32:00.002+03:00

Έχω βαρεθεί να μπαίνω στο μπλόγκ μου και να βλέπω εικόνες σαν αυτή.

Μπορεί κάποιοι να με θεωρήσετε ανώμαλη, όμως φέτος χόρτασα θάλασσες και αντηλιακά και μακροβούτια και τώρα αυτό που θέλω είναι να επιστρέψω στην Αθήνα.

Είμαι βέβαιη πως επιστρέφοντας θα μου λείψουν τα κορίτσια, όμως δε θα αργήσω να ξανανέβω. Promise.

Η κιουτ Χρύσα ήταν το μοντέλο στις φωτογραφίες μου για το καλοκαίρι 2011. Απέκτησε έξτρα κατακτήσεις μέσω του μπλογκ.

Επίσης, ο φακός μου απαθανάτισε πολλά ωραία αγόρια εν αγνοία τους.

Και λεπτομέρειες σε αντικείμενα εδώ κι εκεί

που πολλοί τις αγνοούν.

Αυτό το μέρος τελικά είναι πολύ ωραίο.

Αυτές οι μπότες μας ξεγέλασαν στην αρχή.

Αυτή η παραλία είναι η αγαπημένη μου.

Χρειάζεται όμως κι ευχάριστη παρέα κι εμείς την έχουμε.

Μου αρέσει πολύ αυτή η φωτογραφία. Εμένα γιατί δε με βγάζει ποτέ κανείς; Έχω παράπονο!

Θέλω φωτογραφίες απο εκεί που δεν τις περιμένεις.

Όπως καταλάβατε ήδη η ρίτσαμπλου πήγε για bowling και βγήκε 3η στους 4.

Στην Αθήνα που θα παίζω bowling;

Η επόμενη αναρτησή μου θα γίνει απο την πρωτεύουσα. Μου μένουν 3 μέρες ακόμη εδώ.
Δική σας,
Ritsa Blue

DAY TRIPPER

2011-08-19T21:21:00.001+03:00

Δεν έχω να πω κάτι.

Οι εικόνες μιλούν απο μόνες τους.

Μου αρέσουν αυτές οι 2 φωτογραφίες..δεν τις έχω επεξεργαστεί καθόλου.

Αυτή είναι μια γρανίτα λεμόνι.

ΟοΟοΟοΟοΟοΟοΟοΟοΟοΟοΟοΟοΟοΟο

Δεν τα είχα δει αυτά τόσο καιρό. Ευχάριστη έκπληξη.

Εσείς έχετε fuck buddy?

Προς διαφημιστικές εταιρείες: σας έχω βρει νέο σούπερ πρόσωπο για διαφημίσεις. Θα κάψει καρδιές.

Go Kostakis Go!!!

Πρόκειται να αρχίσω να χρησιμοποιώ αναλογική μηχανή.

Αυτή η φωτογραφία μου αρέσει.

Κι αυτό το βιβλίο μου αρέσει. 30 ευρώ.

Το βαγιόφυλλο έχει αποκτήσει ένα κόλλημα.

Μου άρεσε αυτό το παλτό.

Μου αρέσει ο Ty Segall. Όλοι το έχουν μάθει πλέον.

Υπάρχουν φορές που πειράζω τις ρυθμίσεις της ψηφιακής κάμερας και οι φωτογραφίες δείχνουν κάπως έτσι.

Θα βάψω τα μαλλιά μου μπλε.

Δική σας,

Ritsa Blue

NEVER SAY NEVER

2011-08-12T16:17:00.003+03:00

ο γουόρχολ προκαλεί αηδία στην ξαδέρφη μου.

έφτιαξα μια καινούργια μπλούζα.χάλασα μια άσπρη μακό του αδερφού μου κι ένα παρεό της μάνας μου.

αυτό θα έχει πλάκα.μήπως να πάμε?

χάλφ μπόνι!!χαλφ μπαζούκα ιν βόλος.

αυτή είναι η μπλούζα.
έχω και μια κονκάρδα μιλκς τώρα.

εκείνο το βράδυ διαλύθηκα..το επόμενο πρωί ξύπνησα και ένιωθα να με βαράνε βαριοπούλες παντού. ο πατέρας μου επειδή ήταν η πρώτη φορά που με είδε έτσι, άρχισε τις ερωτήσεις του τύπου "Ρία σε προβληματίζει κάτι?Σε βλέπουμε κάπως.Δεν είμαστε εδώ μόνο για τα χρήματα.Αμα δεν τα πεις στους γονείς σου σε ποιον θα τα πείς?".
Μου φαίνεται ότι πρέπει να φτιάξω κι μια άλλη μπλούζα που θα γράφει LEAVE ME ALONE και να το φοράω μόνο στο σπίτι ή και έξω όταν θα θέλω την ησυχία μου.

Πήγα στη Λάρισα για μια μέρα.

Η κιούτ χρύσα και το πειραχτήρι Νο.2 Ε+Β=εβίτα θυμώσαν μαζί μου επειδή τις έστησα.

Μου αρέσει η πλάτη και τα μαλλιά της εβίτας σε αυτή τη φώτο.

σκέφτομαι σοβαρά να αρχίσω να τραβώ καλύτερες φωτογραφίες και να τις επεξεργάζομαι λίγο μετά. σκέφτομαι επίσης να αρχίσω να χρησιμοποιώ μια αναλογική μηχανή που έχω απο το λύκειο. χαζεύω φωτογραφίες απο γυναίκες κυρίως φωτογράφους που ζουν στο σαν φρανσίσκο και ζηλεύω τόσο πολύ..γιατί γεννήθηκα στην ελλάδα?!?!

μήπως να αρχίσω να μαθαίνω και σκέιτ?
μήπως είναι λίγο αργά για τέτοια ενδιαφέροντα?

λέτε να καταλήξω έτσι?

ή κάπως έτσι απο το πολύ μπρόκολο που τρώω καθημερινά?

ρίτσα σταμάτα να είσαι τόσο ρομαντική

παρολίγο να με πάρει ο ύπνος στην αποθήκη των ικέα περιμένοντας τους άλλους να έρθουν. είχα κοιμηθεί μόλις 5 ώρες το προηγούμενο βράδυ.

το αγαπημένο μου μοτίβο.

έχω σε μεγάλη εκτίμηση τη ναίφ τέχνη. όχι απαραίτητα αυτή που βλέπουμε εδώ. μιλάω γενικώς.

έχω σε μεγάλη εκτίμηση το κρέας. ζητώ συγνώμη απο το χορτοφαγικό, βίγκαν και ωμοφαγικό κοινό.

εσάς σας έχουν φέρει παγωτά στη λαδόκολλα?

οκ, εδώ δώστε όλοι προσοχή.

έπρεπε να τα αγοράσω αυτά τα γυαλιά.

η ρίτσα μπλου είναι διχασμένη προσωπικότητα.

οκ, αυτό θα είναι χιούτζ. υπομονή μέχρι τις 11 οκτωβρίου!
δική σας,
ritsa blue

APATHY

2011-08-08T14:40:00.005+03:00

Πήλιο σε ευχαριστούμε που υπάρχεις και μας φτιάχνεις το κέφι.

Περνάμε πολύ ωραία όταν ερχόμαστε στις παραλίες σου. Μας κάνεις να είμαστε τελείως ξέγνιαστοι και χαρούμενοι και να μας απασχολεί μόνο το αν και πότε θα ξαναπέσουμε στη θάλασσα για βουτιά...το απόλυτο "δεν κάνω τίποτα και αράζω" δηλαδή.

Μου αρέσει να τραβώ φωτογραφίες τη δύση του ήλιου όταν είμαι στη θάλασσα.

Δε μου αρέσει να σκέφτομαι ότι θα καταλήξω κι εγώ σαν αυτή τη γιαγιούλα.

Είναι η καλύτερη ώρα για μπάνιο.

Το μικρό της παρέας μας έμαθε να οδηγούμε το μηχανάκι της. Η ρίτσαμπλου τώρα ξέρει να οδηγεί τσάρλι.

Θα ήθελα πολύ να έχω αυτό.

Περνάμε στο κεφάλαιο TY SEGALL. Η ξαδέλφη μου δεν τον εγκρίνει. Όταν τις δείχνω φωτογραφίες του φωνάζει "Κακό!!". Απο τώρα φαίνεται πως το γούστο της θα διαφέρει απο το δικό μου.

Σκέφτομαι να χτυπήσω ένα τατού περίπου σαν αυτό..θα δω.. Η Κίλοβα λέει ότι έχω πάθει teenage ψύχωση μαζί του και ναι, έχω πάθει. Όμως η διαφορά ανάμεσα σε όλες τις "teenage ψυχώσεις" που έχω περάσει απο μικρή (είναι αρκετές, μια μέρα θα σας στις πω) είναι ότι αυτόν θα τον γνωρίσω κάποια στιγμή. Δεν είναι σαν το κόλλημα που είχα στο γυμνάσιο με τον Elijah Wood που είχα γεμίσει όλο μα όλο το δωμάτιο με φωτογραφίες του και χαίρω πολύ..δεν υπήρχε περίπτωση να τον γνωρίσω γι αυτό και τα είχα φτιάξει με έναν Βολιώτη που του έμιαζε και ήταν σαφώς πιο ωραίος.
Εδώ τα πράγματα είναι σοβαρά.

Αμφιβάλει κανείς ότι είμαι η μεγαλύτερη φαν του TY SEGALL στην Ελλάδα?
Αμφιβάλει κανείς για το αν θα με λατρέψει αυτό το αγόρι όταν με γνωρίσει προσωπικά?
Αμφιβάλει κανείς ότι είμαι μικρή κι έχω μια ολόκληρη ζωή μπροστά μου και κάποια στιγμή θα τον παντρευτώ και θα κάνουμε παιδιά?

Εκδότες και αρχισυντάκτες των εγχώριων μέσων σας προειδοποιεί η ρίτσαμπλου: Αν υπάρχει κάποιος κατάλληλος για να πάρει συνέντευξη απο τον TY SEGALL, τότε αυτή είμαι εγώ και μόνον εγώ. Το δηλώνω αυτό χωρίς φόβο με πάθος. Βέβαια τώρα που το ξανασκέφτομαι δε χρειάζομαι κανένα έντυπο να είναι ο μεσάζων για να ανταλλάξω κουβέντες με το συγκεκριμένο αγόρι.

Οι acid baby jesus γνωρίζουν τον ίδιο και την teenage ψύχωση που έχω μαζί του, οπότε ελπίζω σε αυτούς για όποτε ο TY έρθει στην Ελλάδα. Προσφέρομαι να διώξω τον θείο απο το σπίτι και να τους φιλοξενήσω εγώ.

Η ριτσαμπλου είχε γενέθλια στις 3 Αυγούστου. Έβαλε το δαντελένιο της φορεματάκι και πήγε στο πάρτυ έκπληξη που τις ετοίμασαν οι φίλες της.

Έφτιαξε μοχίτο για όλον τον κόσμο...εντάξει το έκανε μόνο για μια γύρα...η κιουτ Χρύσα ανέλαβε το refill μέχρι να τελειώσει η βραδιά.

Junk food πόσο σε αγαπώ!!

Αγαπώ τις φίλες μου. Είναι οι καλύτερες στον κόσμο.
Η ρίτσαμπλου είναι ένα κορίτσι 23 24 χρονών, Λέων με ωροσκόπο Λέων και σελήνη στον Σκορπιό. Λατρεύει τα μανιτάρια. Μια μέρα θα παντρευτεί τον Ty Segall και δεν αμφιβάλει κανείς γι αυτό. Πιστεύει πως για να είναι αληθινές οι σχέσεις πρέπει να έχουμε καλή διάθεση και να αφήνουμε στην άκρη τον εγωισμό που έχουμε μέσα μας. Επίσης, δε μπορεί να καταλάβει τί συμβαίνει στα σημερινά αγόρια και ντρέπονται να την πέσουν στα κορίτσια ενώ ανταλλάσουν ματιές και υπάρχει μια έλξη.Επι τούτου έχει να δηλώσει ότι μάλλον το ανδρικό φύλο νιώθει ευνουχισμένο.

Σε αυτό το σημείο θέλω να πω ένα δημόσιο ευχαριστώ και να στείλω ένα φιλί και μια ζεστή αγκαλιά στη μαμά της κιουτ Χρύσας, την αγαπημένη μου κυρία Βιργινία που έφτιαξε την τούρτα των γενεθλίων μου και μου έκανε δώρο και ένα κουμπαρά-γουρούνι περνώντας ταυτόχρονα και το μηνυμά της. Κυρία Βιργινία σας φιλώ!

Αυτό που μου αρέσει στα δώρα είναι οι ευχετήριες κάρτες που τις συνοδεύουν...νομίζω πως είναι ότι καλύτερο να διαβάζεις ευχές και σκέψεις των άλλων για 'σένα.

Στο κεφάλαιο ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ τώρα...έχω ξεκινήσει να μορφώνομαι με David Lynch.
To Blue Velvet δοκίμασα να το δω 3 φορές. Στις 2 πρώτες με πήρε ο ύπνος..δε θυμάμαι σε ποια σημεία. Στην 3η κατάφερα να το παρακολουθήσω ολόκληρο.

Επίσης, είμαι στο 4ο επεισόδιο της 1ης σεζόν του Twin Peaks κι έχω να πω ότι μου αρέσει πολύ πολύ πολύ και πρέπει να κάνω χώρο στον σκληρό δίσκο για να κατεβάσω asap και τη δεύτερη σεζόν.

Έχω να παρατηρήσω πως οι περισσότερες γυναίκες που παίζουν σε αυτή τη σειρά είναι μία και μία...τόση ομορφιά μαζεμένη δε νομίζω να έχει ξαναυπάρξει. Επίσης μου αρέσει το γεγονός ότι δίνεται περισσότερο βαρός στην εικόνα παρά στους διαλόγους. Επίσης στο Blue Velvet παρατήρησα ότι τοποθετεί τα πρόσωπα κυρίως στην αριστερή πλευρά του πλάνου κι αφήνει πολύ χώρο προς τα δεξιά. Έχω να παρατηρήσω κι άλλα, όμως λέω να σταματήσω εδώ. Το μυαλό δε μπορεί να αναλύσει άλλο για την ώρα.

Έχετε ακούσει το τραγούδι των Love "Αlways see your face". Μπορεί να το βρείτε γλυκανάλατο κάποιοι. Εμένα μου άρεσει αλλά αποφεύγω να το ακούω τους τελευταίους μήνες. Προτιμώ να βλέπω βίντεο του Ty στο youtube...η τελευταία μου ανακάλυψη με μόλις 5 views είναι αυτή: http://www.youtube.com/watch?v=Df4aVbZlzYM&feature=channel_video_title
Δε σας φαίνεται ότι έχει πιεί εδώ?

Βρήκα αυτό και σκέφτομαι να πάω να το αγοράσω για 'μένα.

Βόλος: μια πόλη που το κέντρο της πέφτει για ύπνο απο νωρίς. Ώρα 1 μετά τα μεσάνυχτα. Κυριακή.

Αυτά τα tie dye μοτίβα μου αρέσουν πολύ...μου θυμίζουν Καλιφόρνια.

Θέλω να βλέπω τις καινούργιες μου μπαλαρίνες σαν γλυπτό.

Θερμίδες έχετε αρχίσει να με επισκέπτεστε τελευταία. Stay away bitches!!

Δική σας,

Ritsa Blue

RITSA BLUE IS DEEP IN LOVE WITH TY SEGALL.Can someone bring him for a show in this country?

2011-07-25T15:48:00.008+03:00

Αυτή η ανάρτηση θα έχει πολλούς κώλους. Γύρισα απο το κάμπινγκ χθες κι έγω γίνει αραπίνα. Σκέφτομαι να μη με δει το φως της μέρας για το υπόλοιπο αυτής της βδομάδας μπας κι έρθω λίγο στα ίσια μου. Σε αυτό το κάμπινγκ λοιπόν, όπου και να γύριζα το βλέμμα μου, έβλεπα κώλους,πουλιά, βυζιά και τριχωτά γυναικεία πιπί (κορίτσια λίγη αποτρίχωση εκει κάτω δεν βλάπτει). Κάποια ήταν εντυπωσιακά, άλλα όχι τόσο. Θα δείτε κι εσείς μερικούς απο τους κώλους που είδα εγώ...ένα μικρό, πολύ μικρό δείγμα.
Το αξιομνημόνευτο βέβαια στο φετινό, πρώτο κάμπινγκ δεν ήταν η γύμνια που με περιτριγύριζε αλλά ότι έπρεπε να πάω στην Παρίσαινα για να βρω την ελληνική εκδοχή του TY SEGALL.

Ας τα πιάσουμε, όμως απο την αρχή.
Μια μέρα πριν φύγω για κάμπινγκ συνάντησα τον αγαπητό σε όλους μας Μπόνι για να μου δανείσει την σκηνή του.

Φτάσαμε στην Παρίσαινα νωρίς το απόγευμα της Πέμπτης.

Ήμασταν πέντε κορίτσια και θέλαμε μαζί μας κάποιο αγόρι να μας προσέχει.

Έτσι ήρθαν μαζί μας δυό φίλοι της κιούτ Χρύσας. Ο Γιώργος και ο Γιώργος.

Το πρώτο βράδυ η ρίτσαμπλου ζαλίστηκε πολύ απο διάφορα "κακά" πράγματα κι έπεσε για ύπνο σχετικά νωρίς. Το μόνο που με χαλάει στο ελεύθερο κάμπινγκ είναι ότι αν πας σε παραλία με ελάχιστα σκιερά σημεία την έχεις πατήσει, επειδή θες δε θες θα ξυπνήσεις απο τα άγρια χαράματα.

Το πρωί είναι όλοι σαν τα μυρμήγκια που βγαίνουν δειλά δειλά απο τις φωλιές τους...άλλος ξυπνάει πιασμένος παντού απο τον άβολο ύπνο, άλλος σκασμένος απο τη ζέστη, άλλος με πρωινές καύλες και γενικώς νομίζω όλοι ξυπνούν ζωχαδιασμένοι.

Πολύ παλιά στην παραλία αυτή πηγαίναν σχεδόν μόνο γυμνιστές. Τα τελευταία χρόνια το μέρος έχει γίνει πολύ γνωστό και το επισκέπτονται πολλοί μη γυμνιστές.

Εμείς ανήκουμε στη δεύτερη κατηγορία.

Chryssa holds the balls

Εσείς που ακόμη δεν έχετε φύγει απο το κλείνον άστυ αντέχετε να βλέπετε τις καλοκαιρινές μου φωτογραφίες;

Στο κάμπινγκ πάντα πέφτει πείνα, εκτός εαν είσαι πολύ καλά οργανωμένος. Εμείς δεν είμαστε ποτέ.

Ας μπώ στο ψητό της ανάρτησης τώρα.

Λίγα μέρα πίσω απο τη δική μας σκηνή βρισκόταν μια παρέα με έναν γκρινιάρη σκύλο, τον Πάκο.

Η ρίτσαμπλου έλυνε σταυρόλεξα κι άκουγε Ty Segall στο κινητό.

Εκεί που χάζευε τον κόσμο τριγύρω εντόπισε ένα αγόρι που της θύμισε κάποιον.

Όχι αυτόν με το καπέλο. Τον άλλον.

Τον κοίταξε μια, τον κοίταξε δυο, τον κοίταξε καλά απο την καλή κι απο την ανάποδη.

Ο Ταυ με τον Τάσο μιάζουν. Η βασική διαφορά τους είναι ότι ο Τάυ έχει γαλάζια μάτια, ενώ ο Τάσος έχει πράσινα μάτια. Α! επίσης ο Τάσος δεν έχει το τόσο ξανθό μαλλί του Τάυ.

Η ρίτσαμπλου φούντωσε μετά απο αυτήν την ανακάλυψη και είπε να παίξει ρακέτες και να κάνει μια βουτιά στη θάλασσα για να ξεσκάσει.

Εκείνη τη νύχτα καθήσαμε όλοι γύρω απο τη φωτιά.

Η ώρα για την επιστροφή έφτασε με μια μέρα καθυστέρηση για ευνόητους λόγους.

To βαγιόφυλλο παρατήρησε αυτό. Οι φίλες μου είναι παρατηρητικές σαν εμένα.

Σας κράτησα τον καλύτερο κώλο για το τέλος. Αφιερωμένο αποκλειστικά στους άντρες αναγνώστες μου!

Είμαι πίσω Βόλο και θέλω να πάω πάλι για κάμπινγκ. Ναι, ναι θέλω πολύ.
Bye bye Parisiene...θα σου έρθω πάλι σύντομα.
Πακ πακ.

Δική σας,
Ritsa Blue

BLUE JAY WAY

2011-07-20T23:58:00.003+03:00

Είμαι εδώ.

Και δεν ξεχνώ το βασικό μου ενδιαφέρον.

Πήγα να δω τη μοναδική έκθεση που παίζει αυτήν τη στιγμή στην πόλη.

Nude and the city.

Όχι, δεν είναι αυτός ο τίτλος της.

juxtaposed and exposed-figuratively speaking

αυτός είναι ο τίτλος της.

βαριέμαι πολύ...πολύ...ωωω πόσο βαριέμαι...

το ένα μάτι είναι λίγο psycho, το άλλο κοιτάζει στο υπερπέραν..μου άρεσε..ήταν το σχέδιο με την πιο ελκυστική έκφραση στο πρόσωπο. Για μένα τουλάχιστον.

Δεν είναι έργο της έκθεσης.

όχι άλλο γυμνό.

μου άρεσε αυτή η λεπτομέρεια.

Σας έχει λείψει το ριτσάκι;

βαριέμαι βαριέμαι..ωωω πόσο βαριέμαι...

πήγα στο τελωνείο κάτω στο λιμάνι για να τους ζητήσω να με αφήσουν να μπω μέσα για να φωτογραφίσω το γκραφίτι των Os Gemeos και μου είπαν να πάρω γραπτή,επίσημη έγκριση απο το λιμεναρχείο. Θα το προσπαθήσω. Θα τους πω ότι θα γράψω άρθρο σε αμερικάνικο περιοδικό διεθνούς εμβέλειας!

σκέψου πόσο βαριέμαι για να βγάζω φωτογραφίες στις τουαλέτες...ωωω πόσο βαριέμαι...

αρχίζω να σκέφτομαι ότι έχω κλίση στην φωτογραφία

βλέπετε αυτές τις φωτογραφίες;

τις τράβηξε η ρίτσαμπλου...CREDITS TO RITSA BLUE...και δεν έχει περάσει πάνω τους ίχνος επεξεργασίας..

σε οποιον αρέσουν και τις θέλει σε υψηλή ανάλυση να μου στείλει ένα email

είμαι περήφανη.

πρόκειται για έναν κούφιο κορμό δέντρου που είχε ένα ροζ προβολέα μέσα και δεν περίμενα τέτοιο αποτέλεσμα...όμως όταν τις είδα να εμφανίζονται στην οθόνη του λάπτοπ έμεινα έκπληκτη κι εγώ, όπως εσείς φαντάζομαι. θα μπορούσε να ήταν σκηνικό απο φωτογραφίες του Ryan McGinley ή λεπτομέρεια σε κολάζ του Travess Smalley ή δεν ξέρω κι εγώ τί άλλο.

Όχι δεν πήγα στην Πορταριά. Πήγα στο Τουρτούρ.

Καμιά τους δεν στήνεται πια στο φακό της ρίτσαμπλου.

Είχα 10 χρόνια να πάω στον Μυλοπόταμο για μπάνιο και αλήθεια, ενιωσα πολύ όμορφα περιτριγυρισμένη απο τόσο πράσινο. Πόσο συχνά νιώθετε ευφορία εξαιτίας της φύσης και μόνο της φύσης;

Θέλω να ξεκινήσω πεζοπορίες στο όρος Πήλιο

κατα προτίμηση μόνο κατηφορικές διαδρομές με κατάληξη στη θάλασσα.

Μου αρέσει να παίζω με τα κύματα. Ο Μπόνι με βοήθησε να μην τα φοβάμαι και να παίζω με αυτά.

Κιουτ Χρύσα

Ζευγάρια παντού. Έρωτας παντού.

Θέλω να μεταμορφωθώ σε γαλαζομώβ ορτανσία.

Ουφ..ουφ..ουφ...

Η ρίτσα μπλου είναι φρικάμπερ και θα το αποδείξει εμπράκτως για 5 συνεχόμενη χρονιά.Kisses bitches!
Δική σας,
Ritsa Blue

HAPPY CREEPS

2011-07-15T16:07:00.001+03:00

Οι τίτλοι των αναρτήσεων, συνήθως, δεν έχουν καμία σχέση με όσα επιλέγω να γράψω και να δείξω μέσα στην ανάρτηση. Τις περισσότερες φορές επιλέγω τίτλους τραγουδιών που μου αρέσουν πολύ. Σήμερα αποφάσισα να δανειστώ τον τίτλο απο ένα τράγουδι του Ty που μπορεί πάλι να μην κολάει με το περιεχόμενο αυτού του ποστ, όμως κολλάει με ότι βλέπουν τα μάτια μου σε αυτήν την πολη την τελευταία μια βδομάδα που βρίσκομαι εδώ (και δεν την παλεύω άλλο, βρείτε μου μια δουλειά στην Αθήνα να κατέβω ASAP). Όποιος δεν το έπιασε, ας ψάξει στο urban dictionary.
Πήγα στα αγαπημένα μου Ποτιστικά για μπάνιο.

Το μέρος απέχει μια ώρα απο τον Βόλο.

Διάβασα αυτό ακούγοντας ταυτόχρονα Sic Alps και τα κύματα που έσκαγαν στην άμμο. Γίνεται να απομονωθώ σε αυτό το μέρος για όλο το καλοκαίρι; Θα τρώω κονσέρβες καλαμπόκι και τόνου και παξιμαδάκια και όποτε ξεμένω θα έρχονται οι φίλες μου με προμήθειες.

Bye bye Potistika...θα σας έρθω πάλι σύντομα!

Αυτή είναι η πόρτα απο την οποία βγαίναμε στα διαλλείματα του λυκείου για να πάμε να πάρουμε απο τον κοντινό φούρνο κοτοπιτάκια και πιπεροπιτάκια.

Αυτό είναι το γήπεδο του μπάσκετ και του ποδοσφαίρου. Δεν μου λείπουν καθόλου τα χρόνια του σχολείου. Να μείνουν εκεί που είναι.

Αυτήν τη διαδρομή την έκανα κάθε μέρα φεύγοντας απο το λύκειο για το σπίτι.

Το πρώτο πράγμα που φαντάζομαι ότι κάνει κάποιος φτάνοντας σπίτι μετά το μπάνιο είναι να πάει στο λουτρό (μου αρέσει να το λέω έτσι)...τουλάχιστον αυτό κάνω εγώ...θες για να βγάλεις το μαγιό; θες για το πιπί; θες για το αφρόλουτρο; Εγώ μπήκα και το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να με δω στον καθρέφτη...και είχα μεταμορφωθεί σε καυτερή πιπερίτσα που έχει ξεραθεί στον ήλιο αλλά δεν έχει χάσει ακόμη το ζωηρό κόκκινο χρώμα της.
Η παρέα μου με είχε αφήσει να κοιμάμαι για τουλάχιστον μια ώρα κάτω απο την ομπρέλα με τις πατούσες και τις μισές γάμπες στον ήλιο και κατέληξα να γίνω απο το δεύτερο μόλις μπάνιο στη θάλασσα σαν λιαστή ντομάτα.

Την επόμενη μέρα πήγαμε για bowling.

Ηταν η πρώτη φορά που έπαιξα.

Μου αρέσουν πολύ τα μαγαζιά με όλα αυτά τα παιχνίδια και μπορώ να πω ότι αν είχα αρκετά λεφτά θα καθόμουν ώρες μέσα σε τέτοιους χώρους...αρκεί να έπαιζε στα ηχεία Ty Segall ή κάτι υποφερτό τελοσπάντων. Θα μπορούσαμε να φωνάξουμε τον ίδιο τον Ty να παίξει live μέσα σε έναν τέτοιο χώρο ή στα Ποτιστικά.

Η υπάλληλος με κοιταξε λίγο παράξενα όταν της ζήτησα να με καταχωρίσει στο game ως Ritsa Blue.

Θέλω να ανοίξει ένα μέρος που να μπορούμε να παίζουμε bowling και άλλα games και να γίνονται live κάθε τόσο απο συγκροτήματα και μουσικούς που λατρεύουμε και να σερβίρει απο σούσι μέχρι καλιφόρνιαν μπέργκερς και μιλκσέικς και μοχίτο και να υπάρχει μέσα κι ένα art shop που να πουλά φθηνά αρτγουορκς νέων καλλιτεχνών και ζινς και δίσκους ντόπιων και μη συγκροτημάτων που να μας αρέσουν (το τονίζω αυτό) και εκεί να κάνω την πρώτη ατομική έκθεση φωτογραφίας της Κίλοβα και την πρώτη ατομική έκθεση ζωγραφικής του Γιακουμάκη (τα καινούργια του έργα μου αρέσουν πολύ!) και άλλων παιδιών που έχω υπόψη μου και πιάνει το χέρι τους και σκίζουν και ποιος χέστηκε που δεν έχουν τελειώσει σχολές καλών τεχνών και όλα αυτά κάποια στιγμή θα γίνουν επειδή το ριτσάκι απο μικρό όταν έβαζε στόχους τους κατακτούσε αργά ή γρήγορα. Κάποιοι το γνωρίζουν αυτό πολύ καλά. Μήπως ομως σας φαίνεται αχταρμάς όλο αυτό;

Οι στόχοι προυποθέτουν να έχουμε μιλήσει πρώτα με τον εαυτό μας και ύστερα με τους γύρω μας, τους άμεσα ενδιαφερόμενους αν αυτοί μας είναι απαραίτητοι.

Και τις πιο πολλές φορές αργεί να επιτευχθεί ο στόχος, επειδή χρειάζεται πολύ δουλειά και ηθικό ανεβασμένο ταυτόχρονα.

Και ίσως να κουραστούμε κάποια στιγμή και να λυγίσουμε και να πούμε ότι μέχρι εδώ ήταν.

Το "strike" όμως θα έρθει όταν δε θα το περιμένουμε.

Οπότε δεν πρέπει να τα παρατάμε. Μπαίνουμε στο παιχνίδι και ας φάμε τα μούτρα μας.

Οι επιλογές γύρω μας είναι πολλές και διαφορετικές μεταξύ τους. Αρκεί να ξέρουμε τι είναι αυτό που θα μας δώσει την τελική ικανοποίηση.

Τίποτα δεν είναι άσπρο ή μαυρό. Δες το καλοκαίρι για παράδειγμα...μπορείς να επιλέξεις ανάμεσα στο πεπόνι ή στο καρπούζι;
Και σταματώ εδώ.

Βαγιόφυλλο για σένα...ιδού το καλό αγόρι που μου έχει κλέψει το μυαλό και την καρδιά...εντάξει υπερβολές..όμως τον χαζεύω πραγματικά όταν τον βλέπω στο γιουτιούμπ να παίζει λάιβ....Come to Greece για να με βρεις Ty και φόρα κάτι σε γαλάζιο!
Δική σας,
Ritsa Blue