27.11.14

TRUE LOVE WILL FIND YOU IN THE END

Θέλω εδώ και καιρό να γράψω σε αυτό το μπλογκ και θα το κάνω σήμερα.
Απο εκεί που ήμουν δραστήρια, έχω γίνει τεμπελόσκυλο.
Μέσα σε όλη αυτή τη σαχλοκατάσταση, έχασα μια καλή δουλειά στο Ψυχικό γιατί κρίθηκα ανεπαρκής απο την αφηρημάδα μου, μετακόμισα στον Βόλο που δεν έχει πολλά πράγματα να κάνεις και οι σπασμωδικές κινήσεις των τελευταίων μηνών με κάνανε να μην εκτιμήσω σωστά κάποια πράγματα.

Κυκλοφορήσαμε με τον Νικόλα την "Κομήτη Αθηνά".
Έφτιαξα τις πινιάτες για την κυκλοφορία της κασσέτας. 
Παρακολούθησα μαθήματα Ιστορία της Τέχνης στην Ακαδημία Πλάτωνος και χάζευα απέναντι τις σκεπές.
Πήγα στην Αθηνάς, σε ένα απο τα ωραιότερα παλαιοπωλεία. 
Πήγα στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών και παρακολούθησα τον Ian Nagoski.
Πήγα για φαγητό στο Colibri κι έφαγα αυτό το φαγητό που είχα καιρό να φαω. 
Νοίκιασα ένα σπίτι και το ξενοίκιασα μέσα σε 6 μήνες.
Νοίκιασα ενα άλλο σπίτι κι έμεινα σε αυτό με συγκάτοικο.
Είδα αυτό το υφαντό στο πάρτι της Saele στο Kreyzberg.
Είδα αυτά τα ωραία χρώματα σε μια επιφάνεια.
Είδα αυτές τις δύο πατάτες σε σχήμα καρδιάς και μου άρεσαν. 
Αυτήν την τέντα στο μπαλκόνι της Σοφίας Στεβή στη Φωκίδος. 
Μου άρεσε αυτό το έργο της Νατάσας Πανταζοπούλου στην Ιλεάννα Τούντα. 
Δείτε δουλειά της εδώ: www.ioannapantaz.com/Ioannapantaz/Intro.html
Και γύρω μου κινείται το χρήμα κι ένω θα έπρεπε να έχω κάνει αυτά τα 5 πράγματα που ακούω απο τους γύρω ότι πρεπει να έχεις κάνει στα 27, δεν έχω κάνει (σχεδόν) τίποτα.
Δική σας,
Ritsa Blue




3.7.12

AFTER HOURS

Αυτό το ημερολόγιο θα γραφτεί ακούγοντας το "after hours" των Velvet Underground. Ο Μπίλι Βανίλι κι εγώ είμαστε καλό ντουέτο σε αυτό το τραγούδι.
Το Τζέλο παρουσίασε για δεύτερη φορά τη διπλωματική της.
Την πρώτη φορά ένας απο τους καθηγητές της επιτροπής δεν κατάλαβε καν το θέμα της εργασίας.
Τζέλο εύχομαι να τα λέμε απο το Βερολίνο του χρόνου ή όπου αλλού θες να πας δικιά μου.
Πήγα στην έκθεση "Japanese Micropop" στο ίδρυμα Θεοχαράκη και μετά ανηφόρισα προς Κολωνάκι για να αγοράσω ένα τσαγερό που το ήθελα από πολύ παλιά κι ευτυχώς υπήρχε ακόμη στο μαγαζί.
Νιώθω πως ότι και να γράψω για την έκθεση του Αθηναϊκού Underground στο camp θα είναι λίγο.
Νιώθω ανίκανη να διοχετεύσω εδώ στο μπλογκ το πνεύμα της έκθεσης.
Θα μπορούσα να αρχίσω να γράφω κάτω απο κάθε φωτογραφία ποιος έχει φτιάξει τι. Αυτό θα ήταν το σύνηθες.
Όμως σας προκαλώ να πάτε να τα δείτε όλα αυτά απο κοντά και να ψαχτείτε μόνοι σας για τα ονόματα αυτής της ιστορίας που είναι άγνωστη στους περισσότερους.
Tο κάθε όνομα έχει τη δική του σημασία και την ανάλογη βαρύτητα σε αυτήν την έκθεση.
Όμως για ΄μένα εδώ υπάρχει κάτι πιο ουσιαστικό να αναζητήσουμε.
Να δούμε αυτήν την έκθεση σαν το έναυσμα για να ψάξουμε τα δικά μας χωράφια, να αφήσουμε τα ξένα στην άκρη για λίγο και στη συνέχεια να αρχίσουμε να επαναπροσδιορίσουμε τις αρχές μας.
Οι δυτικές επιρροές δεν θα μπορούσαν να λείπουν και σε αυτήν την ιστορία.
Αναφέρομαι στον ερχομό των Beat στην Αθήνα στις αρχές του '60,

οι οποίοι ήταν ένα σπρώξιμο στον ώμο.

Τα εγχώρια μυαλά ήδη οργίαζαν και είχαν τον διάολο μέσα τους.
Και θα σταματήσω εδώ μεταφέροντας αυτό που μου έμεινε από τη χθεσινή συζήτηση για τα έντυπα της εποχής.
Ο Τεό Ρόμβος προσδιόρισε το underground ως τη διαφύλαξη της παιδικότητας. Κι αυτό είναι ότι πιο κατανοητό, ουσιαστικό και συγκινητικό έχω ακούσει ποτέ γι αυτόν τον όρο. 


Κι αν βρείτε μπροστά σας το βιβλίο που εκδόθηκε με αφορμή αυτήν τη ρετροσπεκτίβα να το αγοράσετε πριν εξαντληθεί και περάσει στην ιστορία κι αυτό.

















Το Σάββατο πήγαμε Πόρτο Ράφτι για το βατραχοπάρτι.
Δεν κοιμήθηκα καλά το προηγούμενο βράδυ κι έπρεπε να ξυπνήσω νωρίς εκείνο το πρωί. Το μεσημέρι με πήρε ο ύπνος μετά τα καλαμαράκια και τα ούζα και όταν ξύπνησα το απόγευμα είδα κόσμο παντού στο κτήμα του Κάβτζερ και χάρηκα.
Το βατραχοπάρτι είχε και φαγητό.
Όχι βατραχοπόδαρα.
Όταν πήγαμε με τη Φλώρα στην ψησταριά για να βάλουμε τα κολοκυθάκια μου να ψήνονται, τα κάρβουνα άρπαξαν φωτιά και τα λουκάνικα που υπήρχαν στη σχάρα καρβούνιασαν. Παρολίγο να καρβουνιάσει και η γλώσσα μου από τη λαιμαργία μου για ψητό κολοκύθι.
Ο Οριλά με την Κατού στήσανε τηλεοράσεις στο αμάξι, οι οποίες έπαιζαν ένα παιδικό παραμύθι με βατράχια και μια σπλάτερ ταινία επίσης με βατράχια. Δεν είχα την υπομονή να παρακολουθήσω τίποτα.
Το επόμενο πρωί ξυπνήσαμε και βγάζαμε φωτογραφίες τα στρώματα στα κρεβάτια κι εμάς σε οικογενειακές στάσεις.
Είχα να πάρω τον ηλεκτρικό από τη μέρα που σταμάτησα τη δουλειά στην Κηφισιά και δεν μου έλειψε καθόλου.
Κι εδώ φτάνω στο τέλος για σήμερα και πιθανόν για αρκετό καιρό, τουλάχιστον στη μορφή που είχατε συνηθίσει το μπλογκ μέχρι σήμερα. Δεν ξέρω πώς και από πού θα συνεχίσω, ίσως κι από εδώ. Ξέρω, όμως ότι έχει αρχίσει να με κουράζει η διαδικασία και θέλω να καθαρίσει το κεφάλι μου κι από αυτό. Φωτογραφίες των φίλων μου και της ζωής μου θα συνεχίζω να τραβάω εννοείται.  Πρόσφατα κοιτάζοντας για πολλοστή φορά το άλμπουμ που κρατάω από μικρή, συνειδητοποίησα ότι η φωτογραφία είναι μία από τις ελάχιστες ασχολίες που είχα ασυναίσθητα τότε κι ευτυχώς συνεχίζω να διατηρώ ως τώρα και χάρηκα. Όμως χρειαζόμουν κι εγώ το δικό μου δυτικό πρότυπο (kathy grayson you rule!) για να το πάω παραπέρα. Καλώς ή κακώς, δεν θα το κρίνω εγώ αυτό. 
"It's better to leave the party before it's over." τάδε έφη Patti Astor και με βρίσκει σύμφωνη.
Δική σας,
Ritsa Blue