3.7.12

AFTER HOURS

Αυτό το ημερολόγιο θα γραφτεί ακούγοντας το "after hours" των Velvet Underground. Ο Μπίλι Βανίλι κι εγώ είμαστε καλό ντουέτο σε αυτό το τραγούδι.
Το Τζέλο παρουσίασε για δεύτερη φορά τη διπλωματική της.
Την πρώτη φορά ένας απο τους καθηγητές της επιτροπής δεν κατάλαβε καν το θέμα της εργασίας.
Τζέλο εύχομαι να τα λέμε απο το Βερολίνο του χρόνου ή όπου αλλού θες να πας δικιά μου.
Πήγα στην έκθεση "Japanese Micropop" στο ίδρυμα Θεοχαράκη και μετά ανηφόρισα προς Κολωνάκι για να αγοράσω ένα τσαγερό που το ήθελα από πολύ παλιά κι ευτυχώς υπήρχε ακόμη στο μαγαζί.
Νιώθω πως ότι και να γράψω για την έκθεση του Αθηναϊκού Underground στο camp θα είναι λίγο.
Νιώθω ανίκανη να διοχετεύσω εδώ στο μπλογκ το πνεύμα της έκθεσης.
Θα μπορούσα να αρχίσω να γράφω κάτω απο κάθε φωτογραφία ποιος έχει φτιάξει τι. Αυτό θα ήταν το σύνηθες.
Όμως σας προκαλώ να πάτε να τα δείτε όλα αυτά απο κοντά και να ψαχτείτε μόνοι σας για τα ονόματα αυτής της ιστορίας που είναι άγνωστη στους περισσότερους.
Tο κάθε όνομα έχει τη δική του σημασία και την ανάλογη βαρύτητα σε αυτήν την έκθεση.
Όμως για ΄μένα εδώ υπάρχει κάτι πιο ουσιαστικό να αναζητήσουμε.
Να δούμε αυτήν την έκθεση σαν το έναυσμα για να ψάξουμε τα δικά μας χωράφια, να αφήσουμε τα ξένα στην άκρη για λίγο και στη συνέχεια να αρχίσουμε να επαναπροσδιορίσουμε τις αρχές μας.
Οι δυτικές επιρροές δεν θα μπορούσαν να λείπουν και σε αυτήν την ιστορία.
Αναφέρομαι στον ερχομό των Beat στην Αθήνα στις αρχές του '60,

οι οποίοι ήταν ένα σπρώξιμο στον ώμο.

Τα εγχώρια μυαλά ήδη οργίαζαν και είχαν τον διάολο μέσα τους.
Και θα σταματήσω εδώ μεταφέροντας αυτό που μου έμεινε από τη χθεσινή συζήτηση για τα έντυπα της εποχής.
Ο Τεό Ρόμβος προσδιόρισε το underground ως τη διαφύλαξη της παιδικότητας. Κι αυτό είναι ότι πιο κατανοητό, ουσιαστικό και συγκινητικό έχω ακούσει ποτέ γι αυτόν τον όρο. 


Κι αν βρείτε μπροστά σας το βιβλίο που εκδόθηκε με αφορμή αυτήν τη ρετροσπεκτίβα να το αγοράσετε πριν εξαντληθεί και περάσει στην ιστορία κι αυτό.

















Το Σάββατο πήγαμε Πόρτο Ράφτι για το βατραχοπάρτι.
Δεν κοιμήθηκα καλά το προηγούμενο βράδυ κι έπρεπε να ξυπνήσω νωρίς εκείνο το πρωί. Το μεσημέρι με πήρε ο ύπνος μετά τα καλαμαράκια και τα ούζα και όταν ξύπνησα το απόγευμα είδα κόσμο παντού στο κτήμα του Κάβτζερ και χάρηκα.
Το βατραχοπάρτι είχε και φαγητό.
Όχι βατραχοπόδαρα.
Όταν πήγαμε με τη Φλώρα στην ψησταριά για να βάλουμε τα κολοκυθάκια μου να ψήνονται, τα κάρβουνα άρπαξαν φωτιά και τα λουκάνικα που υπήρχαν στη σχάρα καρβούνιασαν. Παρολίγο να καρβουνιάσει και η γλώσσα μου από τη λαιμαργία μου για ψητό κολοκύθι.
Ο Οριλά με την Κατού στήσανε τηλεοράσεις στο αμάξι, οι οποίες έπαιζαν ένα παιδικό παραμύθι με βατράχια και μια σπλάτερ ταινία επίσης με βατράχια. Δεν είχα την υπομονή να παρακολουθήσω τίποτα.
Το επόμενο πρωί ξυπνήσαμε και βγάζαμε φωτογραφίες τα στρώματα στα κρεβάτια κι εμάς σε οικογενειακές στάσεις.
Είχα να πάρω τον ηλεκτρικό από τη μέρα που σταμάτησα τη δουλειά στην Κηφισιά και δεν μου έλειψε καθόλου.
Κι εδώ φτάνω στο τέλος για σήμερα και πιθανόν για αρκετό καιρό, τουλάχιστον στη μορφή που είχατε συνηθίσει το μπλογκ μέχρι σήμερα. Δεν ξέρω πώς και από πού θα συνεχίσω, ίσως κι από εδώ. Ξέρω, όμως ότι έχει αρχίσει να με κουράζει η διαδικασία και θέλω να καθαρίσει το κεφάλι μου κι από αυτό. Φωτογραφίες των φίλων μου και της ζωής μου θα συνεχίζω να τραβάω εννοείται.  Πρόσφατα κοιτάζοντας για πολλοστή φορά το άλμπουμ που κρατάω από μικρή, συνειδητοποίησα ότι η φωτογραφία είναι μία από τις ελάχιστες ασχολίες που είχα ασυναίσθητα τότε κι ευτυχώς συνεχίζω να διατηρώ ως τώρα και χάρηκα. Όμως χρειαζόμουν κι εγώ το δικό μου δυτικό πρότυπο (kathy grayson you rule!) για να το πάω παραπέρα. Καλώς ή κακώς, δεν θα το κρίνω εγώ αυτό. 
"It's better to leave the party before it's over." τάδε έφη Patti Astor και με βρίσκει σύμφωνη.
Δική σας,
Ritsa Blue


26.6.12

HOT CHOCOLATE BOY

Έφτασαν οι μέρες που οι σκιές απο τις γλάστρες αντανακλούν (?) στον τοίχο και συμβαίνει αυτό απο πάνω κι εγώ κάθομαι και τα χαζεύω.
Οι μέρες του "δεν κάνω τίποτα κι ευχαριστιέμαι άραγμα" μετά απο 7,5 μήνες σχεδόν ψυχαναγκαστικής δουλειάς. Αυτή η φωτογραφία έχει μπει σε έξτρα μέγεθος, επειδή όταν τη μίκρυνα πιξέλιαζε και δεν ήταν ωραία. Το grain εφέ μου αρέσει.
Εγκαινιάσαμε το καινούργιο ψυγείο στο σπίτι με εναν Brian Chippendale. Κάθε μήνα θα βάζω κι ένα διαφορετικό. Έκθεση πάνω στο ψυγείο μου. Μακάρι να ήταν και τα πρωτότυπα. Τον άλλο μήνα θα έχουμε την Andrea Sonnenberg.
Πήγα στην έκθεση της ομάδας Οπτικής Ποίησης στο εμστ.
Αυτό είναι του Κωστή Τριανταφύλλου.
Αυτά είναι του Μιχάλη Μήτρα.


Αυτά πάνω και κάτω είναι του Στάθη Χρυσικόπουλου.

Εδώ μου αρέσει πόσο στατικές είναι οι φιγούρες ανάμεσα στα έργα.
Αυτά είναι του Κύριλλου Σαρρή, αν θυμάμαι καλά.

Αυτό είναι της Αλεξάνδρας Κατσιάνη και του Θανάση Χονδρού.
Τους γνώρισα απο κοντά και μου φάνηκαν ωραίοι άνθρωποι. Τους ευχαριστώ και δημοσίως για το υλικό που μου στείλανε πριν καιρό.
Δεν θυμάμαι.
Δεν θυμάμαι.
Αυτά είναι της Έρσης Σωτηροπούλου.  Μου άρεσε αυτή η φωτογραφία απο πάνω ιδιαιτέρως.

Αυτό είναι της Σοφίας Μαρτίνου.
Αυτά είναι των Κατσιάνη & Χονδρού. Στη Φλώρα άρεσε πολύ η μπλε φωτογραφία.
Αυτά του Τηλέμαχου Χυτήρη.
Μετά κατεβήκαμε στο κάτω επίπεδο του εμστ, όπου τρέχει μια άλλη έκθεση της οποία τον τίτλο δεν θυμάμαι. Ο Κάβτζερ μας πήγε κατευθείαν σε αυτό του Θόδωρου.
Και σε αυτό, στο οποίο εγώ καθόμουν κι έβγαζα φωτογραφίες τη σκιά μου.
Μια μέρα πριν τελειώσει η έκθεση τους πήγα στην Πειραιώς για τους gpo.


Mου άρεσε.


Τα είχαν κρεμάσει όλα απο διάφορα σημεία της οροφής.



Μου άρεσαν κι αυτά. Μου έδωσαν ιδέα.
Ότι δείξανε είναι αποτέλεσμα συλλογικής δουλειάς εκτός απο ένα αν θυμάμαι καλά και τα έχουν φτιάξει με αερογράφο.
Μια άλλη μέρα πήγα στα εγκαίνια της έκθεσης του δασκάλου της Άντρι, του Στέφανου Χανδέλη.
Τα ασπρόμαυρα μου άρεσαν περισσότερο απο οτιδήποτε άλλο.


Η έκθεση έχει άπειρο υλικό.

Να πάτε.

Μου άρεσε αυτό.


Η Άντρι!!
Η κιλόβ θα μου λείψει..θα τη δω όμως τέλη Ιουλίου στη Σίφνο. Σκέφτομαι να γιορτάσω εκεί τα γενέθλια μου φέτος.
Ψάχνοντας την τουαλέτα στον Παρνασσό, βρέθηκα σε ένα διάδρομο με όλους αυτούς.
Τώρα που κάθομαι το έχω ρίξει και στη μαγειρική. Οι φωτογραφίες πάνω απο τις κατσαρόλες και τα τηγάνια είναι κακές. Φταίει ο ατμός ή ο φωτισμός, iroknow.
Βατραχοριλιζ σε περιμένω καιρό τώρα.
Δική σας,
Ritsa Blue